پایان پیمان "نیو استارت" نویدبخش "دنیایی با ریسک هسته‌ای بیشتر" است

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

پایان پیمان "نیو استارت" نویدبخش "دنیایی با ریسک هسته‌ای بیشتر" است

با پایان یافتن زمان، جهان خود را برای دورانی قریب‌الوقوع آماده می‌کند که با افزایش عدم قطعیت بین‌المللی و افزایش پیش‌بینی شده در هزینه‌های تسلیحات هسته‌ای مشخص می‌شود. این نقطه عطف حیاتی با انقضای پیمان "نیو استارت" فرا می‌رسد، آخرین توافق دوجانبه مهم که زرادخانه‌های هسته‌ای استراتژیک مستقر شده ایالات متحده و روسیه را محدود و تأیید می‌کرد. پایان این پیمان نشان‌دهنده انحرافی بالقوه خطرناک از چارچوب‌های کنترل تسلیحات تثبیت شده طی دهه‌ها است.

چرا این مهم است: ستون کلیدی امنیت فرو می‌ریزد

پیمان "نیو استارت" به عنوان ستون فقرات ثبات استراتژیک بین دو ابرقدرت هسته‌ای عمل می‌کرد. این پیمان به دقت تعداد موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) مستقر شده، موشک‌های بالستیک پرتاب شده از زیردریایی (SLBM) و بمب‌افکن‌های سنگین، به همراه کلاهک‌ها و پرتابگرهای مرتبط را محدود می‌کرد. به طور حیاتی، بازرسی‌های متقابل در محل را الزامی می‌کرد، پنجره‌ای حیاتی به مواضع هسته‌ای طرف مقابل ارائه می‌داد و درجه‌ای از پیش‌بینی‌پذیری را ترویج می‌کرد. این پیش‌بینی‌پذیری در جلوگیری از اشتباهات محاسباتی و کاهش تنش‌ها در دوره‌های افزایش تنش ژئوپلیتیکی حیاتی بوده است. با انقضای پیمان، حدود 85 درصد از کلاهک‌های هسته‌ای جهان که در اختیار ایالات متحده و روسیه هستند، بدون این محدودیت‌های کمی و تأییدی حیاتی عمل خواهند کرد.

"پایان یک دوران" و طلوع عدم قطعیت

کارشناسان در مورد پیامدهای عمیق این تحول هشدار می‌دهند. کینگستون ریف (Kingston Reif)، معاون سابق دستیار وزیر دفاع در امور کاهش تهدیدات و کنترل تسلیحات، اهمیت لحظه را بیان کرد و گفت: "5 فوریه پایان یک دوران خواهد بود." او بر مشارکت قابل توجه پیمان در امنیت ملی آمریکا تأکید کرد و آن را "یک سود خالص عظیم برای امنیت ملی ایالات متحده" نامید. از دست دادن این چارچوب صرفاً یک موضوع فنی نیست؛ بلکه نمایانگر ضربه قابل توجهی به معماری جهانی کنترل تسلیحات است.

کنترل تسلیحات به "کما" می‌لغزد

چشم‌انداز گسترده‌تر کنترل تسلیحات با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبرو است. یک کارشناس که توسط Axios نقل شده، این حوزه را "در حال لغزیدن به سمت کما" توصیف کرده و دیگری اظهار داشته که "در حال نفس کشیدن با دستگاه" است. این ارزیابی تلخ، شکنندگی توافقات موجود و دشواری ایجاد توافقات جدید در میان یک محیط ژئوپلیتیکی پیچیده را برجسته می‌کند. هشدارها یکپارچه هستند: پیامدهای بلندمدت عدم ایجاد توافق جانشین، حتی یک تفاهم کمتر رسمی، می‌تواند شدید باشد. ولادیمیر پوتین، رهبر روسیه، امکان یک توافق "دست دادن" را مطرح کرده است، اما مسیر پیش رو همچنان مملو از موانع است.

زندگی در "دنیایی با ریسک هسته‌ای بیشتر"

در دنیای پس از "نیو استارت"، ایالات متحده مجبور خواهد شد خود را با یک محیط استراتژیک خطرناک‌تر وفق دهد. انکیت پاندا (Ankit Panda) از بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی به شدت هشدار داد: "در محیط پس از "نیو استارت"، ایالات متحده مجبور خواهد شد یاد بگیرد – و ما آن را دوست نخواهیم داشت – که در دنیایی با ریسک هسته‌ای بیشتر برای ایالات متحده زندگی کند، صرف نظر از انتخاب‌هایی که در مورد ترکیب نیروهای هسته‌ای خود انجام می‌دهیم." این احساس، خطرات ذاتی افزایش یافته را زمانی که محدودیت‌های رسمی بر زرادخانه‌های هسته‌ای برداشته می‌شوند، برجسته می‌کند.

انقضای پیش‌بینی شده، جانشینان مسدود شده

انقضای "نیو استارت" یک رویداد ناگهانی نبود؛ بلکه اوج یک تمدید پنج ساله بود که در سال 2021 توافق شد. با این حال، چشم‌انداز مذاکره برای یک معاهده پیگیری معنادار به شدت توسط ترکیبی از رویدادهای جهانی عمده مختل شده است:

• همه‌گیری COVID-19: بحران بهداشت جهانی منجر به توقف بازرسی‌های الزامی پیمان شد، مکانیزم‌های تأیید را مختل کرد و اعتماد را از بین برد.
• تهاجم روسیه به اوکراین: تهاجم سال 2022 و تنش‌های ژئوپلیتیکی متعاقب آن در سراسر اروپا، شکاف عمیقی بین روسیه و کشورهای غربی ایجاد کرده است، که مذاکرات همکاری کنترل تسلیحات را فوق‌العاده دشوار می‌سازد.
• موضع ایالات متحده در مورد نقش چین: یک مانع کلیدی، اصرار دولت ترامپ بود که هرگونه توافق آینده باید زرادخانه هسته‌ای در حال گسترش سریع چین را نیز محدود کند. اگرچه ذخایر چین به طور قابل توجهی کمتر از ایالات متحده و روسیه است، اما رشد آن به طور فزاینده‌ای نگران‌کننده برای برنامه‌ریزان استراتژیک است.

دیدگاه یک مذاکره‌کننده

رز گوت‌مولر (Rose Gottemoeller)، مذاکره‌کننده ارشد "نیو استارت"، در مورد مسیر پر فراز و نشیب تأمل کرد و گفت: "فراز و نشیب‌های زیادی داشتیم." او ارزش پیمان را تشریح کرد: "ما توانستیم پیش‌بینی قوی و متقابل در مورد آنچه در مواضع نیروهای هسته‌ای یکدیگر می‌گذرد، داشته باشیم؛ این برای دهه‌ها بسیار مهم بوده است." نگرانی او ملموس است: "فکر می‌کنم تا حدودی نگران‌کننده است که پیمان بدون هیچ چیز جدیدی در افق، منقضی می‌شود."

علیرغم شرایط دشوار، گوت‌مولر که خود را خوش‌بین توصیف می‌کند، معتقد است که حتی تحت رهبری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق، دستیابی به یک پیمان جدید هنوز ممکن است. او پیشنهاد داد که "ترامپ می‌تواند پیمان جدیدی را از طریق سنا تصویب کند" و به پتانسیل روسای جمهور برای "دوست داشتن حضور در آن صحنه بزرگ نجات بشریت از یک فاجعه هسته‌ای" اشاره کرد.

افکار عمومی از توافق جدید حمایت می‌کند

افکار عمومی در ایالات متحده به نظر می‌رسد از تعامل دیپلماتیک مداوم در مورد تسلیحات هسته‌ای حمایت می‌کند. یک نظرسنجی YouGov که توسط ReThink Media و Nuclear Threat Initiative سفارش داده شده است، نشان داد که اکثریت قابل توجهی (91%) از رأی‌دهندگان ثبت‌نام شده معتقدند ایالات متحده باید برای حفظ محدودیت‌های فعلی یا دستیابی به کاهش بیشتر، با روسیه بر سر توافقی جدید مذاکره کند.

کریستین وورموث (Christine Wormuth)، رئیس Nuclear Threat Initiative و وزیر سابق ارتش، خاطرنشان کرد که در حالی که "بیشتر آمریکایی‌ها نمی‌توانند بگویند "نیو استارت" چیست"، نگرانی گسترده در مورد درگیری هسته‌ای همچنان ادامه دارد. او به Axios گفت: "فکر می‌کنم بسیاری از آمریکایی‌ها هنوز نگران احتمال تبادل هسته‌ای هستند." "آنها روزنامه‌ها را می‌خوانند - یا در تلفن‌هایشان - و شنیده‌اند که پوتین شمشیر هسته‌ای خود را به صدا در می‌آورد." این شامل اشاره به قابلیت‌های پیشرفته روسیه مانند موشک "اورشنیک" و اژدر "پوزیدون" است. نگرانی‌ها را تشدید می‌کند، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق، امکان از سرگیری نوعی آزمایش تسلیحات هسته‌ای را مطرح کرده است.

پیامدها برای استراتژی آینده

نتیجه فوری انقضای "نیو استارت" این است که هرگونه افزایش احتمالی در توان نظامی ایالات متحده فراتر از سطوح فعلی پیمان، به توسعه و استقرار سیستم‌های تحویل و کلاهک‌های جدید بستگی خواهد داشت. این سناریو به طور قابل توجهی خطر یک مسابقه تسلیحاتی هسته‌ای بدون محدودیت را افزایش می‌دهد. انقضای این پیمان حیاتی نشان‌دهنده یک لحظه کلیدی است که به طور بالقوه جهان را به سمت یک مسیر استراتژیک خطرناک‌تر سوق می‌دهد که با کاهش شفافیت و افزایش خطر هسته‌ای مشخص می‌شود.

خبرگزاری اخباری