'DTF St. Louis' van HBO: Een Moordmysterie dat het Menselijke Drama Overstemt

Verenigde Staten - Ekhbary Nieuwsagentschap

'DTF St. Louis' van HBO: Een Moordmysterie dat het Menselijke Drama Overstemt

De nieuwe HBO-miniserie 'DTF St. Louis' presenteert een verhaal dat twee schijnbaar uiteenlopende verhaallijnen met elkaar verweeft, wat resulteert in een ongemakkelijke maar boeiende kijkervaring. Het ene spoor volgt de ontdekking van een man die dood is aangetroffen bij een gemeenschappelijk zwembad, omringd door de resten van een ingeblikte cocktail en een oude uitgave van het tijdschrift Playgirl. Het andere spoor duikt dieper in de complexe vriendschap tussen twee mannelijke collega's van middelbare leeftijd, die beiden navigeren door de turbulente wateren van ontrouw, waarbij één een affaire heeft met de vrouw van de ander.

Het slachtoffer van de moord, en de man in het centrum van het ontrouwplot, is Floyd Smernitch, een zachtaardige tolk gebarentaal, een liefhebbende stiefvader en een man die worstelt met zijn eigen onzekerheden, gespeeld door David Harbour van 'Stranger Things'. Zijn dood dient als een narratieve katalysator, die een plot op gang brengt die een politieonderzoek verweeft met relevante flashbacks. Critici suggereren echter dat deze focus onevenredig veel nadruk legt op de minst boeiende aspecten van de serie, en ervoor kiest om een moordmysterie te ontlenen aan wat een genuanceerde verkenning van liefde en vriendschap op middelbare leeftijd had kunnen zijn.

Aan het begin van de serie zijn we getuige van een heldendaad van Floyd. Kort nadat hij Clark Forrest (Jason Bateman) heeft ontmoet – een gezondheidsbewuste alfa-persoonlijkheid die op een ligfiets door St. Louis rijdt – redt Floyd zijn leven door hem te beschermen tegen een vliegend stopbord tijdens een storm. Deze onbaatzuchtige daad is kenmerkend voor Floyd, die regelmatig persoonlijke schade riskeert om anderen te helpen. Zijn meelevende aard wordt verder benadrukt tijdens een groepstherapiesessie met zijn problematische stiefzoon, Richard (Arlan Ruf). Floyd deelt zijn eigen worstelingen en vertelt Richard: "Het is oké, ik heb ook "C"s" op school gehaald", waarmee hij zijn wens uitdrukt om te voorkomen dat Richard de "volwassen C's" – oftewel een onbevredigend leven – ervaart. Floyds frustraties over zijn financiën, zijn uiterlijk en de groeiende kloof in zijn huwelijk informeren duidelijk zijn perspectief.

Hoewel de chronologie van de gebeurtenissen niet direct duidelijk is, wordt Clark bevriend met Floyd en begint vervolgens een affaire met Floyds vrouw, Carol (Linda Cardellini, bekend van haar vertolkingen van complexe vrouwen van middelbare leeftijd). Gevoed door schuldgevoelens, moedigt Clark Floyd aan om 'DTF: St. Louis' te downloaden, een app ontworpen voor getrouwde personen die op zoek zijn naar discrete ontmoetingen. Wanneer Floyds lichaam wordt gevonden, wordt de app een cruciaal hulpmiddel voor de twee rechercheurs die aan de zaak zijn toegewezen: Richard Jenkins als Homer, een ervaren rechercheur die zich baseert op conventionele aannames, en Joy Sunday als Jodie, een jongere, ruimdenkende rechercheur die vastbesloten is de bewijzen te volgen, waar die ook leiden.

Op 1 maart in première gaand, is 'DTF' een serie die bewust speelt met verwachtingen. De schijnbare inconsistenties ervan kunnen heel goed opzettelijke narratieve keuzes zijn. De serie balanceert tussen een eigenzinnig, soms surrealistisch gevoel voor humor en momenten van diepe emotionele diepte. Het schrijven en de optredens wisselen af tussen gestileerde stijfheid en hartverscheurende realisme. Floyds aangeboren vriendelijkheid maakt zijn beslissing om zijn vrouw te bedriegen onkarakteristiek, terwijl de ware persoonlijkheden van Clark en Carol verborgen lijken onder lagen van kunstmatigheid. Creator Steve Conrad (bekend van 'Patriot') lijkt bewust de perspectieven van de sleutelpersonages te verdoezelen, waardoor het publiek blijft raden. Na vier afleveringen van het zeven-delige seizoen, blijft de uiteindelijke richting van dit complexe emotionele landschap net zo onvoorspelbaar als in het begin.

Ondanks de scherpe interactie tussen Jenkins en Sunday, slaagt het centrale moordmysterie er niet in om veel nieuwsgierigheid op te wekken. Boeiender zijn de ingewikkelde verbanden binnen de liefdesdriehoek – de tastbare schuld waarmee Clark en Carol Floyds aangeboren goedheid lijken te aanbidden, de zogenaamde "droomontmoetingen" waarin het overspelige stel dominante/onderdanige rollenspellen beoefent, en de verbazingwekkende variëteit en flexibiliteit van de menselijke seksualiteit. De moord dient, op zijn best, als een afleiding van wat 'DTF' werkelijk uniek maakt; op zijn slechtst is het een narratieve kruk voor personages wier maker er niet in slaagde een minder conventioneel plot te construeren. De recensie besluit met een prikkelende vraag: Wat als drama's niet altijd misdaaddrama's hoefden te zijn? Wat als het menselijk hart, met al zijn concurrerende emoties en verlangens, op zichzelf al mysterie genoeg was?

Ekhbary Nieuwsagentschap