گرند پریکس هوش مصنوعی با "مغز موش" به لرزه درآمد: وقتی زیست‌شناسی کد را به چالش می‌کشد

جهانی - خبرگزاری اخباری

گرند پریکس هوش مصنوعی با "مغز موش" به لرزه درآمد: وقتی زیست‌شناسی کد را به چالش می‌کشد

رقابت گرند پریکس هوش مصنوعی، که به طور سنتی میدان نبرد "جنگ‌های کد" بوده و در آن نبوغ نرم‌افزاری تنها متغیر برای پیروزی در بین پهپادهای خودمختار است، با یک نوآوری جسورانه و بحث‌برانگیز به لرزه درآمده است. یک تیم شرکت‌کننده تصمیم گرفته است قوانین ضمنی این رویارویی را با استفاده از فناوری‌ای کاملاً غیرمتعارف بازنویسی کند: یک کامپیوتر بیولوژیکی، ساخته شده از نورون‌های موش که در آزمایشگاه کشت شده‌اند. این پیشرفت، که توسط پالمر لاکی، چهره‌ای تأثیرگذار در فناوری دفاعی و سازمان‌دهنده این رویداد، از طریق پستی در X در فوریه 2026 گزارش شده است، فصل جدیدی را در رقابت برای هوش مصنوعی باز می‌کند، اما همچنین یک معضل اخلاقی و نظارتی قابل توجه را نیز به همراه دارد.

گرند پریکس هوش مصنوعی، ذاتاً، ویترینی برای برتری الگوریتمی است. قوانین آن روشن و غیرقابل مذاکره است: عدم وجود خلبان انسانی و عدم تغییرات مادی در پهپادها. "نرم‌افزار تنها راه پیروزی است،" آندوریل، شرکت لاکی، بارها تأکید کرده و تصریح نموده است که چالش در تسلط کامل بر خودمختاری کلی از طریق یک پشته نرم‌افزاری بهینه‌شده نهفته است. جوایز برای برندگان شامل 500,000 دلار و مهم‌تر از آن، فرصتی برای پیوستن به یکی از تأثیرگذارترین شرکت‌های دفاعی در حال حاضر است. در این محیط فوق‌العاده رقابتی، معرفی یک "مغز بیولوژیکی" نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم است که می‌تواند مرزهای هوش مصنوعی را بازتعریف کند.

در مواجهه با پیچیدگی فزاینده معماری‌های مبتنی بر سیلیکون، این تیم روی بیوکامپیوتینگ شرط بسته است. در حالی که جزئیات فنی دقیق سیستم آنها محرمانه باقی می‌ماند، اصل اساسی در جامعه علمی به خوبی شناخته شده است. این شامل تشکیل یک شبکه عصبی زنده کوچک – یک ارگانوئید – است که سپس به یک تراشه الکترونیکی حاوی الکترودها متصل می‌شود. مهم است که توجه داشته باشیم که این یک مغز آگاه نیست، بلکه مجموعه‌ای از نورون‌ها است که به طور خاص برای خودسازماندهی و یادگیری خودمختار طراحی شده‌اند و جایگزینی جذاب برای تراشه‌های سنتی ارائه می‌دهند.

عملکرد عملی این سیستم هوشمندانه است. کامپیوتر روی پهپاد داده‌های محیطی و وضعیت دستگاه – موقعیت آن، موانع اطراف – را دریافت کرده و آنها را به محرک‌های الکتریکی تبدیل می‌کند. این سیگنال‌ها سپس مستقیماً به بافت بیولوژیکی ارسال می‌شوند. در پاسخ، نورون‌ها الگوهای خاصی از فعالیت الکتریکی تولید می‌کنند که دستگاه به نوبه خود آنها را برای تولید دستورات دقیق پرواز تفسیر می‌کند. برای "آموزش" این سلول‌ها و قادر ساختن آنها به انجام کارهای پیچیده، محققان قوانین کدگذاری شده را برنامه‌ریزی نمی‌کنند، بلکه از محرک‌های الکتریکی تکراری استفاده می‌کنند و به نورون‌ها اجازه می‌دهند از طریق تجربه یاد بگیرند، دقیقاً مانند یک ارگانیسم زنده.

مزایای این رویکرد چندگانه و به طور بالقوه انقلابی است. این شبکه‌های عصبی کوچک قادرند وظایف ساده را تنها در چند آزمایش یاد بگیرند، که تضاد فاحشی با هزاران مثال و قدرت محاسباتی عظیم مورد نیاز هوش مصنوعی کلاسیک دارد. این یادگیری سریع به دانشمندان بینش مستقیمی در مورد مکانیسم‌های اساسی حافظه و یادگیری می‌دهد، با مشاهده نحوه سازماندهی این نورون‌ها برای حل مشکلات مسیر. علاوه بر این، مدیریت "نویز" – سیگنال‌های ناقص یا مزاحم که در محیط‌های واقعی فراگیر هستند – یک مزیت بزرگ است. در جایی که هوش مصنوعی سنتی ممکن است در مواجهه با داده‌های حسگر "کثیف" دچار مشکل شود، مغز بیولوژیکی، که به طور طبیعی با آشفتگی سازگار است، برتری می‌یابد. محققان حتی از این نویز بهره‌برداری می‌کنند و آن را به صورت تخلیه‌های آشفته زمانی که سیستم اشتباه می‌کند ارسال می‌کنند، بدین ترتیب نورون‌ها را مجبور می‌کنند تا فعالیت خود را برای یافتن یک سیگنال پایدار، که مترادف با موفقیت و پاداش است، تطبیق دهند.

این انعطاف‌پذیری ذاتی به پهپاد توانایی می‌دهد تا در شرایط پروازی متغیر به طور منسجم عمل کند، جایی که یک الگوریتم مبتنی بر سیلیکون ممکن است به سرعت کارایی خود را از دست بدهد. فراتر از این چابکی، بهره‌وری انرژی قوی‌ترین استدلال برای این فناوری است. مغز بیولوژیکی، که مغز انسان بارزترین نمونه آن است، قادر است قدرت محاسباتی فوق‌العاده‌ای را با مصرف برق ناچیز، اغلب حدود بیست وات، توسعه دهد. اگر بتوان این بهره‌وری را با مغزهای کوچک مصنوعی تکرار کرد، امکان هدایت ماشین‌آلات پیچیده با حداقل مصرف انرژی فراهم می‌شود، که یک مزیت تعیین‌کننده در محیط‌هایی است که خودمختاری مترادف با بقای ماشین است.

با این حال، این شاهکار فناورانه سوالات اساسی را در مورد رعایت قوانین بازی مطرح می‌کند. گرند پریکس هوش مصنوعی به صراحت برای کدهای هوش مصنوعی که روی سیلیکون استاندارد اجرا می‌شوند، طراحی شده است. با جایگزینی پردازنده سنتی با بافت زنده، این تیم تعریف خود "فقط نرم‌افزار" را به چالش می‌کشد. یک سوال مهم باقی می‌ماند: آیا شبکه نورون‌های بیولوژیکی باید صرفاً به عنوان نرم‌افزار ارگانیک، شکلی پیشرفته از کد، یا یک تغییر غیرقانونی سخت‌افزاری در نظر گرفته شود؟ اگرچه پالمر لاکی گزارش شده است که به سرعت تردیدهای اولیه خود را به نفع اشتیاقش به این "روش خلبانی بی‌سابقه"، که آن را "کاملاً درخشان" می‌خواند، کنار گذاشته است، اما پیامدهای اخلاقی و نظارتی همچنان پابرجا هستند. این منطقه خاکستری چالش‌های ناشی از آزمایش بر روی حیوانات و استفاده از موجودات زنده به عنوان اجزای ساده مهندسی را برجسته می‌کند و بحثی حیاتی را در مورد آینده هوش مصنوعی و مهندسی زیستی آغاز می‌نماید.

خبرگزاری اخباری