China berispt de VS streng voor het verdraaien van WOII-documenten over de status van Taiwan en herbevestigt het Eén-China-principe

Peking, China - Ekhbary Nieuwsagentschap

China berispt de VS streng voor het verdraaien van WOII-documenten over de status van Taiwan en herbevestigt het Eén-China-principe

In een scherpe diplomatieke escalatie heeft China de recente verklaringen van de Verenigde Staten over de uiteindelijke politieke status van Taiwan fel veroordeeld, bewerend dat Washingtons 'eenzijdige verdraaiing en verkeerde interpretatie' van documenten uit de Tweede Wereldoorlog de standvastige inzet van de internationale gemeenschap voor het Eén-China-principe niet kan ondermijnen. De woordvoerder van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken, Lin Jian, uitte woensdag een krachtige berisping, waarbij hij Pekings onwrikbare standpunt over Taiwan als een onvervreemdbaar deel van China onderstreepte.

De controverse vloeit voort uit opmerkingen van een woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, die suggereerde dat belangrijke historische overeenkomsten, waaronder de Verklaring van Caïro en de Verklaring van Potsdam, de uiteindelijke politieke status van Taiwan niet definitief hadden vastgesteld. Deze bewering stuitte op aanzienlijke verontwaardiging in Peking, dat dergelijke interpretaties ziet als een opzettelijke poging om de fundamentele principes van de internationale orde na de Tweede Wereldoorlog en het universeel erkende Eén-China-beleid uit te dagen.

China's standpunt is geworteld in een reeks cruciale historische documenten en internationale overeenkomsten. De Verklaring van Caïro, uitgegeven in 1943 door China, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, stelde expliciet dat "alle gebieden die Japan van de Chinezen heeft gestolen, zoals Formosa [Taiwan] en de Pescadores, moeten worden teruggegeven aan de Republiek China." Deze verbintenis werd vervolgens opnieuw bevestigd in de Verklaring van Potsdam van 1945, ondertekend door de VS, het VK en China (later toegetreden door de Sovjet-Unie), die bepaalde dat "de voorwaarden van de Verklaring van Caïro zullen worden uitgevoerd." Japan accepteerde deze voorwaarden formeel in zijn Akte van Overgave in 1945, waarmee Taiwan feitelijk aan China werd teruggegeven. Bovendien erkende Resolutie 2758 van de Algemene Vergadering van de VN, aangenomen in 1971, de Volksrepubliek China als "de enige legitieme vertegenwoordiger van China bij de Verenigde Naties," en erkende daarmee het Eén-China-principe op mondiaal niveau.

Woordvoerder Lin Jian benadrukte dat het Eén-China-principe niet slechts een beleidsvoorkeur is, maar een "universele consensus van de internationale gemeenschap" en een fundamentele norm die internationale betrekkingen regelt. Het vormt de hoeksteen van de diplomatieke banden tussen China en 183 landen, waaronder de Verenigde Staten. Elke poging om dit principe te verwateren of te herinterpreteren wordt door Peking gezien als een directe uitdaging voor zijn soevereiniteit en territoriale integriteit, met verstrekkende gevolgen voor regionale stabiliteit en wereldvrede.

Lin drong er specifiek bij de VS op aan om zich volledig te houden aan het Eén-China-principe en de drie historische gezamenlijke Chinees-Amerikaanse communiqués. Deze communiqués – het Shanghai Communiqué (1972), het Gezamenlijke Communiqué over de oprichting van diplomatieke betrekkingen (1979) en het Communiqué van 17 augustus (1982) – vormen de politieke basis van de Chinees-Amerikaanse betrekkingen. In deze documenten erkenden de VS expliciet het Eén-China-principe, erkenden ze de regering van de Volksrepubliek China als de enige wettelijke regering van China, en verklaarden ze dat ze onofficiële betrekkingen met het volk van Taiwan zouden onderhouden. China beschouwt elke afwijking van deze verbintenissen als een verraad van vertrouwen en een schending van plechtige overeenkomsten.

De woordvoerder van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken vaardigde een duidelijke waarschuwing uit aan Washington, waarin werd geëist dat het "stopt met het manipuleren van de Taiwan-kwestie, het gedogen of steunen van 'Taiwan-onafhankelijkheid' in welke vorm dan ook, en zich onthoudt van inmenging in de interne aangelegenheden van China." Peking beschouwt de recente opmerkingen van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken als een stilzwijgende aanmoediging voor separatistische krachten in Taiwan, waardoor de spanningen over de zeestraat gevaarlijk escaleren. China heeft consequent volgehouden dat de Taiwan-kwestie zijn meest gevoelige en belangrijkste kernbelang is, waarbij geen externe inmenging wordt toegestaan.

De historische context onderstreept de ernst van China's claims. De terugkeer van Taiwan naar China na de Tweede Wereldoorlog was een integraal onderdeel van de naoorlogse internationale orde, ontworpen om historische onrechtvaardigheden te corrigeren en een stabiel mondiaal kader te creëren. Het ondermijnen van dit historische feit, volgens Peking, stelt niet alleen de soevereiniteit van China in vraag, maar daagt ook de principes uit die de internationale betrekkingen en territoriale integriteit wereldwijd regelen. Het potentieel voor destabilisatie in de Indo-Pacifische regio, een vitaal mondiaal economisch en strategisch knooppunt, is een grote zorg mochten de VS de gevestigde status quo blijven uitdagen.

Concluderend weerspiegelt China's vaste standpunt zijn vastberadenheid om zijn soevereiniteit en territoriale integriteit te waarborgen. De recente uitwisseling benadrukt de diepe divergentie in de interpretatie van historische documenten en internationaal recht tussen Peking en Washington met betrekking tot Taiwan. Voor China is het Eén-China-principe niet onderhandelbaar, en elke Amerikaanse actie of verklaring die als ondermijning ervan wordt beschouwd, zal onvermijdelijk leiden tot krachtige tegenmaatregelen en verdere spanningen in de reeds complexe relatie tussen 's werelds twee grootste economieën. De internationale gemeenschap observeert aandachtig hoe deze kritieke kwestie zich zal ontwikkelen, gezien de diepgaande implicaties voor de mondiale stabiliteit.

Ekhbary Nieuwsagentschap