اجلاس آلدن بیزن: جبهه‌های جدید اروپا و چالش‌های رقابت‌پذیری

بروکسل - خبرگزاری اخباری

اجلاس آلدن بیزن: جبهه‌های جدید اروپا و چالش‌های رقابت‌پذیری

در صحنه‌ای که به نظر می‌رسید تلاشی مذبوحانه برای حفظ آبرو باشد، امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، و فریدریش مرتز، صدراعظم آلمان، با هم به اجلاس غیررسمی اروپا در قلعه آلدن بیزن رسیدند. این تصویر، که شامل یک دست دادن سنتی یادآور دوران گذشته بود، اختلافات عمیق و تنش‌های فزاینده‌ای را پنهان می‌کرد که تهدیدی برای تغییر پویایی قدرت در اتحادیه اروپا است. در حالی که پاریس و برلین برای مقابله با چالش‌های جهانی، مانند رقابت با ایالات متحده و چین، وحدت نشان می‌دهند، اختلافات اساسی در مورد آینده اقتصادی و سیاسی اروپا در حال آشکار شدن است.

ماتیاس کروپا، خبرنگار پاریس هفته‌نامه آلمانی دی سایت، اشاره کرد که ماکرون، با وجود اینکه شریکی پرتوقع و اغلب متغیر است، در دیدگاه خود برای آینده اروپا اغلب حق داشته است و از دولت مرتز خواست تا توجه بیشتری به پیشنهادات رئیس‌جمهور فرانسه داشته باشد. از سال ۲۰۱۷، مفاهیمی مانند حاکمیت اروپا، دفاع مشترک، و استقلال استراتژیک از ایده‌های جسورانه به عناصر اصلی گفتمان اروپا تبدیل شده‌اند. با این حال، سناریوی آشنا همچنان پابرجاست: ماکرون جاه‌طلبی‌های خود را مطرح می‌کند و برلین آن‌ها را تعدیل یا وتو می‌کند.

مسئله اصلی در آلدن بیزن، پیشنهاد ماکرون برای «اوروباند برای آینده» بود – بدهی مشترک برای تأمین مالی سرمایه‌گذاری‌های عظیم در دفاع، فناوری‌های سبز و هوش مصنوعی. این ایده جدید نیست و قبلاً توسط ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا، نیز حمایت شده بود که تا ۱.۳ تریلیون یورو تأمین مالی را پیشنهاد کرده بود. با این حال، پاسخ آلمان قاطع بود: «نه!»، که بازتابی از بیزاری تاریخی آلمان از بدهی مشترک است. برلین تا حدی با اولویت «خرید اروپایی» در قراردادهای عمومی موافقت کرد، اما با شرایط سخت و محدود به بخش‌های استراتژیک خاص، و در عوض مقررات‌زدایی عمومی را برای رهایی شرکت‌های اروپایی از بارهای نظارتی ترجیح داد.

این اختلافات، فرسودگی محور فرانسه-آلمان را برجسته کرد، که هنوز از دوره رکود در دوران اولاف شولتس بهبود نیافته است. این تنش‌ها در پروژه‌های مشترکی مانند جنگنده اروپایی FCAS، که در معرض خطر فروپاشی است، و در اختلاف بر سر توافق تجاری با مرکوسور مشهود است. در این چشم‌انداز متغیر، فریدریش مرتز تصمیم گرفت تمرکز را تغییر دهد و به دنبال نزدیکی با جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا باشد، که در یک اجلاس مهم در ژانویه گذشته به اوج خود رسید. این نزدیکی منجر به سند اولیه برای اجلاس بلژیک شد که توسط آلمان، ایتالیا و بلژیک امضا شد، که نشان‌دهنده به حاشیه‌راندن آشکار فرانسه، و سپس اسپانیا، و ارسال پیامی به کشورهای جنوب اروپا و آرمان‌های اقتصادی آنها بود. به نظر می‌رسد «اروپای پروتستان» اکنون سکان‌دار است.

به حاشیه‌راندن فقط به فرانسه محدود نشد. ملونی پیش از اجلاس، یک صبحانه هماهنگی در هتلی در شهر ترتیب داد که ۱۹ کشور در آن شرکت کردند – این تعداد زیاد، اثربخشی آن را کاهش داد و در میان محرومان نارضایتی ایجاد کرد. از جمله این کشورها اسپانیا بود که چهارمین اقتصاد بزرگ اروپا با عملکرد اقتصادی قوی است، و کنار گذاشتن آن از بحث‌های بهره‌وری عجیب به نظر می‌رسید، همراه با اسلوونی، استونی، ایرلند، لتونی، لیتوانی، مالت و پرتغال. دولت اسپانیا شکایتی رسمی در مورد این حذف ارائه کرد.

این به حاشیه‌راندن تا حدی به ضعف‌های سیاسی امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، و پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا، نسبت داده می‌شود. ماکرون با اقلیت پارلمانی روبرو است و دولت او برای تصویب بودجه‌ها تلاش می‌کند، و قرار است در سال ۲۰۲۷ بدون توانایی قانونی برای نامزدی مجدد، کاخ الیزه را ترک کند. سانچز نیز در حال حاضر یک دولت شکننده با حمایت پارلمانی ناکافی را رهبری می‌کند، و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که حزب او ممکن است در انتخابات ۲۰۲۷ شکست قابل توجهی را متحمل شود. این آسیب‌پذیری سیاسی راه را برای تغییرات احتمالی در فرانسه و اسپانیا به سمت دولت‌های ائتلافی راست‌گرا و راست افراطی باز می‌کند، که نقطه عطفی حیاتی در چشم‌انداز سیاسی اروپا خواهد بود و بر آینده اتحادیه اروپا تأثیر خواهد گذاشت. آلمان و ایتالیا به نظر می‌رسد از هم‌اکنون برای این سناریوی جدید آماده می‌شوند، زیرا سال مهم انتخاباتی ۲۰۲۶ نزدیک می‌شود، که مقدمه انتخابات‌های بزرگ در فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و لهستان در سال ۲۰۲۷ است.

خبرگزاری اخباری