ایالات متحده - خبرگزاری اخباری
دونالد ترامپ، رئیسجمهور سابق ایالات متحده، یک استراتژی اقتصادی علیه ایران را اجرا کرد که پویایی قدرت منطقهای و بینالمللی را بازتعریف نمود. سیاست او که اغلب به عنوان تلاشی برای تبدیل ایران به یک «راهزن ثابت» (stationary bandit) توصیف میشود، بر اعمال تحریمهای شدید و انزوای مالی این کشور متمرکز بود. هدف اصلی، محروم کردن رژیم ایران از منابع لازم برای تأمین مالی فعالیتهایی بود که به عنوان بیثباتکننده منطقه تلقی میشوند، مانند حمایت از گروههای شبهنظامی و توسعه برنامههای موشکی.
این استراتژی با رویکردهای قبلی که ممکن بود شامل مذاکرات یا تعامل دیپلماتیک بیشتری باشد، تفاوت دارد. در عوض، دولت ترامپ مسیری از حداکثر فشار را انتخاب کرد، با هدف وادار کردن ایران به مذاکره مجدد توافقات یا تغییر اساسی در رفتار خود. اثر عملی این سیاست، کاهش چشمگیر صادرات نفت ایران و انقباض بیشتر اقتصاد آن بوده است که پیامدهای قابل توجهی بر زندگی شهروندان عادی و ثبات داخلی داشته است. تحلیل این سیاست نشان میدهد که اگرچه ممکن است برخی از قابلیتهای عملیاتی ایران را محدود کرده باشد، اما بالقوه عناصر رادیکالتر را در داخل کشور تقویت کرده و حل و فصل دیپلماتیک آینده را پیچیدهتر ساخته است.
