توقف تغییرات غیرقابل برگشت در قطب جنوب به انتخاب‌های امروز بستگی دارد

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

توقف تغییرات غیرقابل برگشت در قطب جنوب به انتخاب‌های امروز بستگی دارد

شبه‌جزیره قطب جنوب به عنوان یک سیستم هشدار اولیه حیاتی برای جنوبی‌ترین قاره در مورد تغییرات آب و هوایی عمل می‌کند. در حالی که پیش‌بینی‌ها تیره و تار هستند، محققان گزارش می‌دهند که هنوز برای جلوگیری از تحولات غیرقابل برگشت خیلی دیر نشده است، طبق مطالعه‌ای که در تاریخ 20 فوریه در مجله Frontiers in Environmental Science منتشر شده است. این تحقیق جدید، سرنوشت‌های بالقوه شبه‌جزیره قطب جنوب را پیش‌بینی می‌کند، که شامل اکوسیستم‌های دریایی و زمینی آن، یخ‌های خشکی و دریایی، صفحات یخی و رویدادهای آب و هوایی شدید می‌شود، که همگی به شدت تحت تأثیر سناریوهای انتشار گازهای گلخانه‌ای آینده قرار دارند.

در این مطالعه، تیم تحقیق ابتدا تحولات جاری در شبه‌جزیره را به دلیل گرمایش جهانی مستند کرد. سپس آنها ارزیابی کردند که چگونه سطوح مختلف گرمایش تا سال 2100 می‌تواند مسیر شبه‌جزیره را تغییر دهد. این تخمین‌های گرمایش جهانی - 1.8، 3.6 و 4.4 درجه سانتیگراد نسبت به دوران پیش از صنعتی - بر اساس سه سناریوی متفاوت "چه می‌شود اگر" برای انتشار گازهای گلخانه‌ای آینده است.

دکتر بتان دیویس، یخ‌شناس در دانشگاه نیوکاسل انگلستان، نقش شبه‌جزیره قطب جنوب را به عنوان "زنگ خطر" این قاره برجسته می‌کند. علیرغم مساحت جغرافیایی نسبتاً کوچک آن، به دلیل شیلات، گردشگری و تحقیقات علمی اهمیت نامتناسبی دارد. دکتر دیویس توضیح می‌دهد: "تغییراتی که در شبه‌جزیره قطب جنوب رخ می‌دهد، در شبه‌جزیره قطب جنوب باقی نمی‌ماند." او خاطرنشان می‌کند که عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی در بخش جنوبی شبه‌جزیره می‌تواند آسیب‌پذیری یخچال‌های طبیعی در غرب قطب جنوب را در برابر ذوب شدن افزایش دهد. علاوه بر این، کاهش یخ دریایی در اطراف شبه‌جزیره، گرمایش را در اقیانوس جنوبی به طور کلی تشدید می‌کند. این، به نوبه خود، می‌تواند تشکیل توده‌ای از آب شناخته شده به عنوان آب بینابینی قطب جنوب، که اقیانوس جنوبی را به گردش اقیانوسی جهانی متصل می‌کند، را کند کند. یخ دریایی کمتر همچنین به معنای کاهش تعداد کریل، سخت‌پوستان کوچکی است که پایه شبکه غذایی اقیانوس جنوبی را تشکیل می‌دهند.

در سال 2019، با دمای متوسط زمین حدود 1 درجه سانتیگراد بالاتر از سطوح پیش از صنعتی، شبه‌جزیره قطب جنوب در حال حاضر شاهد تغییرات قابل توجهی بود. آب عمیق سیرکومپولار نسبتاً گرم که در نزدیکی شبه‌جزیره در گردش بود، ذوب شدن را تسریع می‌کرد و چندین قطعه یخی عظیم از یخچال‌های طبیعی قاره جدا شده بودند. با این حال، شبکه غذایی دریایی مجاور، که به یخ دریایی و کریل وابسته بود، هنوز تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده بود.

دکتر دیویس می‌گوید: "متأسفانه، ما اکنون در حدود 1.4 درجه سانتیگراد گرمایش هستیم." هدف جهانی برای محدود کردن گرمایش آینده به بیش از 1.5 درجه سانتیگراد، که بهترین سناریو برای سیاره در نظر گرفته می‌شود، به طور فزاینده‌ای غیرقابل دستیابی به نظر می‌رسد. در ماه نوامبر، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد "صفر درصد" احتمال باقی ماندن جهان در این حد را گزارش کرد، زیرا کشورها همچنان به اهداف کاهش انتشار خود دست نمی‌یابند. او افزود: "بنابراین ما انگیزه داشتیم که شبه‌جزیره قطب جنوب را تحت چندین سناریو بررسی کنیم."

تحت بهترین سناریو که گرمایش 1.8 درجه سانتیگراد تا سال 2100 را پیش‌بینی می‌کند، این مطالعه کاهش شبکه غذایی دریایی را به دلیل کاهش یخ دریایی زمستان و افزایش دمای اقیانوس پیش‌بینی می‌کند. انتظار می‌رود جمعیت حیات وحش تغییر کند، به طوری که گونه‌هایی که کمتر به کریل و یخ دریایی وابسته هستند، مانند فک‌های خزدار، فک‌های فیل و پنگوئن‌های جنتو، رایج‌تر شوند.

سناریوهای شامل انتشار گازهای گلخانه‌ای متوسط تا بالا، که می‌توانند سیاره را تا سال 2100 حدود 3.6 درجه سانتیگراد گرم کنند، منجر به کاهش چشمگیر غلظت یخ دریایی خواهند شد. آب عمیق سیرکومپولار گرم‌تر بیشتری نفوذ کرده و ذوب شدن صفحات یخی شبه‌جزیره را تسریع می‌کند. رویدادهای شدید، از جمله موج‌های گرمای دریایی و رودخانه‌های جوی، هم شدیدتر و هم مکررتر خواهند شد.

بدترین سناریو، که توسط انتشار گازهای گلخانه‌ای بسیار بالا هدایت می‌شود، گرمایش حدود 4.4 درجه سانتیگراد را نسبت به دوران پیش از صنعتی تا سال 2100 پیش‌بینی می‌کند. این سناریو به طور قابل توجهی اثرات مشاهده شده در سناریوی انتشار متوسط تا بالا را تقویت می‌کند. پوشش یخ دریایی می‌تواند تا 20 درصد کاهش یابد، که گونه‌های وابسته به کریل مانند نهنگ‌ها و پنگوئن‌ها را ویران کرده و آب‌های اقیانوسی جهانی را گرم می‌کند. انتظار می‌رود صفحه یخی لارسن سی، که در سال 2017 شاهد یک رویداد قابل توجه جدا شدن یخ بود، تا سال 2100 به طور کامل فرو بریزد. تا سال 2300، صفحه یخی جورج ششم، که در حال حاضر از تخلیه یخ داخلی به دریا جلوگیری می‌کند، ممکن است فرو بریزد؛ این می‌تواند سطح دریاهای جهانی را تا 116 میلی‌متر افزایش دهد.

آنچه این پیش‌بینی‌ها را به ویژه نگران‌کننده می‌کند، پتانسیل غیرقابل برگشت بودن بسیاری از این تغییرات در مقیاس‌های زمانی انسانی است. دکتر دیویس توضیح می‌دهد: "هنگامی که شروع به عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی می‌کنید، ناپایداری لایه یخی دریایی را تحریک می‌کنید، و این فرآیند اساساً غیرقابل برگشت است. رشد مجدد این یخچال‌های طبیعی بسیار دشوار است." به طور مشابه، یخ دریایی نیز پس از از دست دادن، بازیابی آن بسیار دشوار است؛ آب‌های باز اقیانوس تیره‌تر گرمای خورشید را بیشتر جذب می‌کنند و خنک کردن کافی محیط را برای تشکیل مجدد یخ دریایی دشوار می‌سازند.

پیتر نِف، یخ‌شناس در دانشگاه مینه‌سوتا در سنت پل، که در این مطالعه شرکت نداشت، در مورد یافته‌ها اظهار داشت: "همه اینها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیرندگان در سراسر جهان باید بدانند: هر تصمیمی که امروز برای کاهش انتشار کربن می‌گیریم، چالش‌های آینده را قابل مدیریت‌تر می‌کند." او افزود: "شبه‌جزیره قطب جنوب مدت‌هاست که به عنوان قناری در معدن زغال سنگ برای از دست دادن لایه یخی قطب جنوب در نظر گرفته شده است... جایی که ما نسخه‌های کوچکتری از فروپاشی صفحات یخی را دیده‌ایم که دانشمندان از آن برای غرب قطب جنوب می‌ترسند." نِف اشاره کرد که غرب قطب جنوب، از جمله یخچال طبیعی سریع ذوب شونده توایتس، اغلب بحث‌های مربوط به تغییرات آب و هوایی در قطب جنوب، از جمله راه‌حل‌های پیشنهادی مهندسی زمین را تحت سلطه خود در دارد. او نتیجه گرفت: "هیچ یک از این "راه‌حل‌های" پیشنهادی کاری برای نجات شبه‌جزیره قطب جنوب انجام نخواهد داد."

خبرگزاری اخباری