مهاجم غیرمنتظره یوونتوس: ضربه کرنر، سلاح مخفی آلگری می‌شود

جهانی - خبرگزاری اخباری

مهاجم غیرمنتظره یوونتوس: ضربه کرنر، سلاح مخفی آلگری می‌شود

در فوتبال مدرن، جایی که هر جزئیاتی می‌تواند تفاوت ایجاد کند، یوونتوس تحت هدایت ماسیمیلیانو آلگری در حال کشف مجدد و تکمیل یک سلاح تاکتیکی است که اغلب دست‌کم گرفته می‌شود: ضربه کرنر. لحظه کلیدی در درگیری اخیر بین مونزا و یوونتوس، در دقیقه دوازدهم بازی، این روند را به شکلی مثال‌زدنی نشان داد. یک ضربه کرنر که با دقت جراحی از سمت راست توسط نیکولوسی کاویگلیا، در دومین حضور او به عنوان بازیکن اصلی برای بیانکونری، زده شد، سر آدرین رابیو را پیدا کرد. هافبک فرانسوی، با حرکتی درخور یک مهاجم ناب، از مدافع خود، گالیاردینی، پیشی گرفت و او را مغلوب کرد و با قاطعیت توپ را با سر وارد دروازه کرد تا گل برتری به ثمر برسد. این یک اتفاق منفرد نبود، بلکه پنجمین گل فصلی رابیو بود که در ۱۴ بازی اول لیگ از ضربه کرنر به دست آمد، آماری که او را به یک متخصص مطلق و یوونتوس را به حاکم بی‌چون و چرای این معیار خاص در سری آ تبدیل می‌کند.

داده‌های Opta، یکی از معتبرترین منابع آماری در دنیای فوتبال، غیرقابل انکار است: هیچ تیم دیگری در لیگ برتر ایتالیا نتوانسته است به اندازه یوونتوس از ضربات کرنر به طور مؤثر استفاده کند. از مجموع ۲۲ گل به ثمر رسیده توسط بیانکونری در این فصل، پنج گل چشمگیر – تقریباً یک چهارم کل گل‌ها – از موقعیت‌های ضربات ایستگاهی از کرنر به دست آمده است. این روند تصادفی نیست؛ بلکه نتیجه ترکیبی از عوامل است که از آماده‌سازی تاکتیکی دقیق گرفته تا توانایی فیزیکی بازیکنان و توانایی بهره‌برداری از نقاط ضعف حریفان را شامل می‌شود.

توجه ماسیمیلیانو آلگری به ضربات ایستگاهی به خوبی شناخته شده است. در گذشته نیز تیم‌های او اغلب تمایل به بهره‌برداری از این موقعیت‌ها نشان داده‌اند. با این حال، امسال، اثربخشی آنها به سطوحی تقریباً بی‌سابقه رسیده است. پشت هر ضربه کرنر یک مطالعه عمیق وجود دارد: چه کسی ضربه را می‌زند، به کجا هدف گرفته می‌شود، چه کسی به تیر نزدیک حمله می‌کند، چه کسی به تیر دور، چه کسی به دنبال ضربه سر اول یا ضربه سر مستقیم است. انتخاب نیکولوسی کاویگلیا، یک بازیکن جوان با پاهای ماهر و دید خوب بازی، به عنوان مجری اصلی کرنرها، موفقیت‌آمیز بوده و توپ‌های 'دقیق' را برای بازیکنان سرزن فراهم می‌کند.

نقش رابیو در این زمینه محوری است. این بازیکن فرانسوی، با قد بلند و پرش قابل توجه خود، همراه با زمان‌بندی بی‌عیب و نقص، به یک 'بمب‌افکن کرنر' واقعی تبدیل شده است. توانایی او در خواندن بازی، رهایی از یارگیری و ضربه زدن با قدرت و دقت، او را به یک هدف ترجیحی تبدیل می‌کند. اما او تنها نیست: حضور مدافعانی مانند برمر و دانیلو، که در دوئل‌های هوایی نیز عالی هستند، و مهاجمانی مانند ولاهوویچ یا میلیک، راه‌حل‌های متعددی را ارائه می‌دهد و یارگیری یوونتوس در کرنرها را به یک کابوس واقعی برای مدافعان حریف تبدیل می‌کند.

این وابستگی به ضربات کرنر، در حالی که یک نقطه قوت را برجسته می‌کند، سوالاتی را نیز در مورد تولید هجومی یوونتوس در بازی باز مطرح می‌کند. در دوره‌ای که تیم برای ایجاد حجم بالایی از فرصت‌های گلزنی از حرکات روان تلاش می‌کند، کرنرها به عنوان یک راه نجات، راهی برای شکستن بن‌بست‌ها و جمع‌آوری امتیازات ارزشمند ثابت شده‌اند. این یک رویکرد عمل‌گرایانه است که نمونه‌ای از آلگری است که نتایج ملموس و حداکثر بهره‌برداری از فرصت‌های موجود را در اولویت قرار می‌دهد. ضربات ایستگاهی، به این معنا، به یک 'مهاجم اضافی' واقعی تبدیل می‌شوند که قادر به به ثمر رساندن گل‌ها هستند، زمانی که بازی آنطور که مطلوب است پیش نمی‌رود.

تحلیل این پدیده را نمی‌توان از بستر وسیع‌تر سری آ جدا کرد. بسیاری از تیم‌ها تمایل دارند بر دفاع در بازی باز تمرکز کنند و گاهی اوقات در یارگیری خود در طول ضربات کرنر نقاط ضعفی را بر جای می‌گذارند. یوونتوس، با قدرت بدنی و سازماندهی خود، در شناسایی و بهره‌برداری از این شکاف‌های کوچک استاد است. این درسی در بهره‌وری است که نشان می‌دهد چگونه حتی قابل پیش‌بینی‌ترین موقعیت‌ها نیز می‌توانند با آمادگی صحیح و اجرای بی‌عیب و نقص به فرصت‌های تعیین‌کننده تبدیل شوند.

در پایان، پرچم کرنر برای یوونتوس دیگر صرفاً یک مرز زمین نیست، بلکه یک کانون تاکتیکی واقعی است که از آن گل‌های اساسی به وجود می‌آیند. هم‌افزایی بین دقت ضربه‌زنندگان، قدرت بدنی و زمان‌بندی بازیکنان سرزن، و آماده‌سازی دقیق آلگری، ضربات کرنر را به یک سلاح مرگبار تبدیل کرده است. و در حالی که حریفان به دنبال یافتن اقدامات متقابل خواهند بود، بانوی پیر همچنان کرنر را به عنوان یکی از مسیرهای ترجیحی خود برای پیروزی خواهد دید، با آدرین رابیو که به طور کامل این نقش غیرمنتظره، اما اساسی، 'مهاجم' ضربات ایستگاهی را تجسم می‌بخشد.

مقاله کامل را در Ekhbary.com بخوانید