نخست‌وزیر دانمارک تمایل پایدار ترامپ برای مالکیت گرینلند را تأیید کرد

آلمان - خبرگزاری اخباری

نخست‌وزیر دانمارک تمایل پایدار ترامپ برای مالکیت گرینلند را تأیید کرد

مونیخ، آلمان – مته فردریکسن، نخست‌وزیر دانمارک، ارزیابی صریحی از علاقه مداوم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، به گرینلند ارائه داد و به صراحت اعلام کرد که معتقد است تمایل او برای تصاحب این جزیره وسیع قطبی، با وجود کاهش قبلی لفاظی‌ها، همچنان پابرجاست. فردریکسن در سخنرانی خود در کنفرانس معتبر امنیتی مونیخ در 14 فوریه، در پاسخ به سؤالی مستقیم درباره نیات ترامپ، اظهار داشت: «متأسفانه، فکر می‌کنم این تمایل همان است.» اظهارات او داستانی دیپلماتیک را دوباره زنده می‌کند که پیش از این روابط بین واشنگتن و کپنهاگ را تیره کرده بود.

این موضوع اولین بار در سال 2019 به صحنه بین‌المللی راه یافت، زمانی که گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه ترامپ، رئیس‌جمهور وقت، علاقه جدی به خرید گرینلند، یک قلمرو خودمختار دانمارک، ابراز کرده بود. این ایده با ناباوری گسترده و رد قاطع مقامات دانمارکی، از جمله فردریکسن، مواجه شد که به طور معروف این پیشنهاد را «بحثی پوچ» دانست. این رد صریح منجر به لغو ناگهانی سفر دولتی ترامپ به دانمارک شد و یک نزاع دیپلماتیک را برانگیخت که حساسیت‌های ژئوپلیتیکی منحصر به فرد اطراف منطقه قطب شمال را برجسته کرد. ترامپ علناً علاقه خود را با استناد به موقعیت استراتژیک و ثروت معدنی گرینلند توجیه کرده بود و پیشنهاد می‌کرد که این یک دارایی ارزشمند برای امنیت ایالات متحده و ناتو خواهد بود.

گرینلند، بزرگترین جزیره جهان، از اهمیت استراتژیک عظیمی برخوردار است، به ویژه با تسریع تغییرات اقلیمی در ذوب شدن یخ‌های قطب شمال، که مسیرهای کشتیرانی جدید و دسترسی به منابع طبیعی که قبلاً غیرقابل دسترس بودند را باز می‌کند. اعتقاد بر این است که این قلمرو دارای ذخایر قابل توجهی از مواد معدنی کمیاب خاکی است که برای فناوری‌های مدرن حیاتی هستند و یک حوزه کلیدی رقابت بین قدرت‌های جهانی محسوب می‌شود. هم ایالات متحده و هم ناتو گرینلند را برای حفظ امنیت در برابر نفوذ فزاینده روسیه و چین در قطب شمال حیاتی می‌دانند. از آنجایی که این ابرقدرت‌ها به طور فزاینده‌ای برای کسب مزیت استراتژیک در چشم‌انداز قطبی در حال تغییر سریع رقابت می‌کنند، نقش گرینلند به عنوان یک پایگاه نظامی بالقوه و منبعی از منابع حیاتی بیش از پیش برجسته می‌شود.

تمرکز مجدد بر علاقه پایدار ترامپ، تعادل ظریفی را که دانمارک و گرینلند باید حفظ کنند، برجسته می‌کند. برای مردم گرینلند، که از خودمختاری گسترده‌ای برخوردارند، مفهوم کالایی برای خرید و فروش بودن عمیقاً نگران‌کننده است. نخست‌وزیر فردریکسن، همراه با همتای گرینلندی خود، ینس-فردریک نیلسن، به طور مداوم مخالفت شدیدی را با هرگونه فشار خارجی بر جمعیت جزیره ابراز کرده‌اند. در طول کنفرانس مونیخ، نیلسن نگرانی‌های فردریکسن را تکرار کرد و فشار بر مردم گرینلند را «غیرقابل قبول» توصیف کرد، اما اذعان داشت که «برخی گام‌ها» در مورد تعامل دیپلماتیک «در مسیر درست» برداشته شده است.

این «گام‌ها» شامل تأسیس یک گروه کاری مشترک بین ایالات متحده، دانمارک و گرینلند است که برای رسیدگی به نگرانی‌های امنیتی واشنگتن در قطب شمال ایجاد شده است. اگرچه جزئیات مذاکرات این گروه علنی نشده است، اما وجود آن نشان‌دهنده یک کانال رسمی برای گفتگو با هدف مدیریت چشم‌انداز امنیتی پیچیده بدون توسل به اقدامات یکجانبه است. فردریکسن بر اهمیت این گروه تأکید کرد: «ما اکنون یک گروه کاری داریم، این خوب است. ما سعی خواهیم کرد ببینیم آیا می‌توانیم راه‌حلی پیدا کنیم... اما البته، خطوط قرمزی وجود دارد که از آنها عبور نخواهد شد. و ما به استراتژی خود پایبند خواهیم بود.» این بیانیه تعهد دانمارک به حفاظت از خودمختاری و حاکمیت گرینلند را در عین همکاری سازنده با متحدانش تقویت می‌کند.

اظهارات رهبران دانمارکی و گرینلندی پس از یک نشست 15 دقیقه‌ای با مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در 13 فوریه، که در حاشیه کنفرانس امنیتی برگزار شد، انجام گرفت. فردریکسن این نشست را «سازنده» توصیف کرد، که نشان می‌دهد با وجود تنش‌های اساسی و جاه‌طلبی‌های پایدار ترامپ، کانال‌های دیپلماتیک باز و سازنده باقی مانده‌اند. گفتگوی مداوم، حتی تحت یک دولت متفاوت ایالات متحده، نشان‌دهنده ارزش استراتژیک پایدار گرینلند و ضرورت همکاری چندجانبه مستمر در قطب شمال است.

در نهایت، داستان علاقه ترامپ به گرینلند به عنوان یک ریزنمونه از تحولات ژئوپلیتیکی گسترده‌تر عمل می‌کند. این نه تنها بر اهمیت استراتژیک قطب شمال، بلکه بر چالش‌هایی که کشورهای کوچکتر در هدایت جاه‌طلبی‌های قدرت‌های جهانی با آن روبرو هستند، تأکید می‌کند. در حالی که تهدید فوری تصاحب اجباری کاهش یافته است، تمایل اساسی، همانطور که نخست‌وزیر دانمارک بیان کرد، نشان می‌دهد که گرینلند در آینده قابل پیش‌بینی همچنان یک نقطه مهم بحث در امنیت بین‌المللی و سیاست منابع باقی خواهد ماند. «خطوط قرمز» ترسیم شده توسط دانمارک و گرینلند بر عزم آنها برای حفاظت از خودمختاری و رفاه مردم خود در میان یک محیط جهانی فزاینده رقابتی تأکید می‌کند.

خبرگزاری اخباری