افشای مبارزه خاموش: چگونه اختلالات قاعدگی بر ورزشکاران زن نخبه تأثیر می گذارد و چرا تشخیص داده نمی شوند

ایران - خبرگزاری اخباری

افشای مبارزه خاموش: چگونه اختلالات قاعدگی بر ورزشکاران زن نخبه تأثیر می گذارد و چرا تشخیص داده نمی شوند

در دنیای ورزش حرفه ای، جایی که تاب آوری و قدرت مورد ستایش قرار می گیرد، برخی از اساسی ترین چالش هایی که ورزشکاران زن با آن روبرو هستند، اغلب در سایه پنهان می مانند. بیش از یک نفر از هر ده زن از یک وضعیت مربوط به دوره قاعدگی خود رنج می برد، رقمی که به طور قابل توجهی بر عملکرد و رفاه تأثیر می گذارد، به ویژه در رشته های نخبه مانند دوچرخه سواری. این اختلالات نه تنها می توانند زندگی روزمره را مختل کنند، بلکه می توانند به طور نابهنگام به دوران ورزشی امیدوارکننده پایان دهند. با این حال، کمبود چشمگیری در تحقیق و درک در مورد اینکه چگونه این شرایط بر ورزشکاران در اوج عملکردشان تأثیر می گذارد، وجود دارد.

دوچرخه سواری حرفه ای، مانند بسیاری از ورزش های دیگر، از نظر تاریخی به عنوان یک حوزه مردانه تلقی می شد که منجر به غفلت تاریخی قابل توجهی از سلامت زنان شد. با این حال، در دهه های اخیر، دوچرخه سواری زنان رشد بی سابقه ای را تجربه کرده است، با پیشگامانی مانند دمی ولرینگ که آشکارا پس از مسابقات در مورد دوره قاعدگی خود صحبت می کند، و چهره هایی مانند لیزی دیگنان و الن ون دایک که عملکرد استثنایی را در دوران بارداری و پس از آن نشان می دهند، موانع را می شکنند. تابو پیرامون سلامت زنان به آرامی در حال از بین رفتن است و راه را برای گفتگوی بازتر در مورد موضوعاتی از جمله چرخه های قاعدگی، بارداری، کمبود نسبی انرژی در ورزش (RED-S) و اختلالات خوردن باز می کند.

با این حال، این پیشرفت بدون ملاحظات مهم نیست. اگرچه گفتگو بهبود یافته است، بسیاری از جنبه های سلامت ورزشکاران زن تا حد زیادی مورد تحقیق قرار نگرفته یا به اشتباه درک شده اند. ورزشکاران اغلب دانش کافی در مورد بدن خود و نحوه مدیریت مؤثر این شرایط در کنار خواسته های شدید تمرین و رقابت ندارند. مگ اسمیت، محقق دکترا و مشاور سلامت ورزشکاران زن در دانشگاه لافبورو، خاطرنشان می کند: "هنوز تمایل شدیدی به به حداقل رساندن درد شدید یا فرهنگ 'فقط ادامه بده' وجود دارد که ورزشکاران را مجبور به نادیده گرفتن علائم می کند." این فرهنگ، که درد، خستگی و ناراحتی را عادی می کند، می تواند به طرز باورنکردنی مضر باشد و منجر به تشخیص های دیرهنگام یا از دست رفته شود.

از جمله شایع ترین اما کمتر درک شده ترین مشکلات، اختلالات تولید مثل یا قاعدگی مانند اندومتریوز و سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) هستند. اندومتریوز وضعیتی است که در آن سلول ها و بافت هایی که باید در پوشش داخلی رحم رشد کنند، به جای آن در جاهای دیگر لگن و شکم رشد می کنند و باعث درد شدید و خونریزی شدید قاعدگی می شوند. برای ورزشکاران، درد مداوم می تواند ناتوان کننده باشد و عملکرد را مختل کند. جو پرکینز از The Well HQ، یک پروژه مستقر در بریتانیا که بر سلامت ورزشکاران زن تمرکز دارد، توضیح می دهد: "اندومتریوز به شدت کمتر گزارش می شود، به ویژه در مورد ورزشکاران زن. دیدن به حداقل رساندن درد شدید آنها یا فرهنگ 'فقط ادامه بده' رایج است." این می تواند منجر به از دست دادن جلسات تمرینی، عملکرد نامطلوب، خستگی و پیامدهای روانی قابل توجهی مانند اضطراب در مورد مسابقات، انتخاب، قراردادها و ترس از خونریزی شدید یا درد شدید در روزهای مسابقه شود.

PCOS، یک بیماری هورمونی است که با سطوح بالاتر هورمون ها، از جمله تستوسترون، و کیست های متعدد در تخمدان ها مشخص می شود، می تواند باعث قاعدگی های شدید، مشکلات وزن، موهای زائد بدن و مشکلات باروری شود. در حالی که سطوح بالاتر تستوسترون در ورزش مردان اغلب با بهبود عملکرد همراه است، پرکینز تأکید می کند که این نباید برای زنان به عنوان یک چیز مثبت تلقی شود. او بیشتر توضیح می دهد: "اگرچه برخی مطالعات نشان می دهد که آندروژن های افزایش یافته می توانند مزایایی از نظر حداکثر جذب اکسیژن و عملکرد بهتر ارائه دهند، اما ابتلا به PCOS چیزی جز یک چیز مثبت نیست – این یک وضعیت سلامتی است که بسیاری از جنبه های زندگی این ورزشکاران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می دهد." چالش ها شامل مقاومت به انسولین، چرخه های نامنظم، مشکلات باروری و تغییرات خلقی است که بر نیاز به حمایت تخصصی تأکید می کند.

علاوه بر این، سایر شرایط مانند آدنومیوز و فیبروم نیز می توانند باعث قاعدگی های شدید یا دردناک شوند. مشکل از دست دادن کامل قاعدگی یا قطع آن، که در ورزشکاران نخبه رایج است، می تواند منجر به عواقب جدی مانند RED-S و مشکلات تراکم استخوان شود. این مشکلات گسترده نیاز به یک رویکرد فردی دارند؛ نباید آنها را با هم گروه بندی کرد یا به عنوان یک واحد واحد درمان کرد.

مگ اسمیت تأکید می کند که این شرایط "کاملاً در ورزش، از جمله در سطح نخبه، وجود دارند، اما به طور قابل توجهی کمتر شناخته شده و کمتر تشخیص داده می شوند." این شکاف به ترکیبی از عوامل، از جمله تشخیص دیرهنگام، پنهان کردن علائم (به ویژه از طریق پیشگیری از بارداری هورمونی) و فرهنگ ورزشی که درد و خستگی را عادی می کند، نسبت داده می شود. علائمی مانند کمبود انرژی، مشکلات گوارشی، درد لگن یا کمر و نوسانات عملکرد اغلب به اشتباه به بار تمرین یا استرس رقابت نسبت داده می شوند تا یک بیماری زمینه ای.

رسیدگی به این مسائل مستلزم تغییر فرهنگی در ورزش است، جایی که سلامت و رفاه ورزشکاران زن در اولویت قرار می گیرد. باید تحقیقات مالی شده بیشتری، آموزش بهبود یافته برای مربیان و خود ورزشکاران، و سیستم های حمایتی بهتری وجود داشته باشد که تشخیص زودهنگام و مدیریت مؤثر را امکان پذیر کند. با شکستن تابوها و ترویج محیطی از گشودگی و درک، می توانیم اطمینان حاصل کنیم که ورزشکاران زن مراقبتی را که شایسته آن هستند دریافت می کنند و به آنها این امکان را می دهیم که بدون مانع شدن از مبارزات خاموش سلامتی، به پتانسیل کامل خود دست یابند.

خبرگزاری اخباری