رمزگشایی از نشانه‌ها: چرا «نشانه‌گذاری پرتاب» در سال ۲۰۲۶ بر چشم‌انداز استراتژیک بیسبال تسلط خواهد یافت

International - خبرگزاری اخباری

رمزگشایی از نشانه‌ها: چرا «نشانه‌گذاری پرتاب» در سال ۲۰۲۶ بر چشم‌انداز استراتژیک بیسبال تسلط خواهد یافت

در دنیای بیسبال که به سرعت در حال تحول است، جایی که مزیت رقابتی با دقت موشکافانه دنبال می‌شود، پدیده «نشانه‌گذاری پرتاب» (pitch tipping) به عنوان یک اصطلاح محوری برجسته می‌شود که قرار است در طول فصل ۲۰۲۶ بر مکالمات استراتژیک تسلط یابد. این هنر ظریف افشای ناخواسته یک پرتاب قریب‌الوقوع، چه از طریق حرکت جزئی دستکش، چه از طریق یک حالت چهره یا حتی قرار گرفتن پا، از یک مشاهده صرف به یک میدان نبرد تاکتیکی پیچیده تبدیل شده است و تیم‌های لیگ برتر بیسبال را وادار می‌کند تا رویکرد خود را نسبت به بازی و استعدادیابی بازبینی کنند.

ریشه‌های این پدیده به تقریباً یک دهه پیش بازمی‌گردد. جِی. جِی. پیکولو، مدیر کل کانزاس سیتی رویالز، به یاد می‌آورد که چگونه در طول رقابت‌های پلی‌آف سال ۲۰۱۵ برای قهرمانی، یکی از استعدادیابان پیشرفته آن‌ها یک نشانه حیاتی از پرتاب‌کننده حریف در پلی‌آف آینده را کشف کرد. استعدادیاب متوجه انعکاس نور از دستکش سیاه پرتاب‌کننده شده بود. پیکولو توضیح داد: «اگر نور را از دستکش منعکس شده ببینید، این توپ منحنی اوست. اگر هیچ نوری نبینید، این فست‌بال اوست. زیرا اینگونه بود که او دستکش خود را در زاویه صحیح می‌چرخاند.» این مشاهده به ظاهر جزئی، در آن زمان، گواهی بر قدرت مشاهده دقیق بود.

از آن زمان، اهمیت «نشانه‌گذاری پرتاب» به شدت افزایش یافته است. این موضوع به یک داستان تکراری در پلی‌آف MLB 2025 تبدیل شد و در سری‌های شدید بین تیم‌هایی مانند لس آنجلس داجرز و سینسیناتی ردز، نیویورک یانکیز و تورنتو بلو جیز، و داجرز و فیلادلفیا فیلیز ظاهر شد. این مسئله به طور قابل توجهی در سری جهانی به اوج خود رسید، زمانی که به مربیان بیس بلو جیز و داجرز دستور داده شد که در داخل محوطه‌های تعیین شده خود بمانند – اقدامی که به طور گسترده به عنوان تلاشی برای محدود کردن زوایای دید احتمالی غیرقانونی بر روی دست‌ها و دستکش‌های پرتاب‌کنندگان برای کمک به ضربه‌زنندگانشان تلقی شد. این هشدار، که در طول سری جهانی 2025 صادر شد، به فصل جاری نیز منتقل شده است، به طوری که MLB اکنون یک قانون جدید را اجرا می‌کند که مربیان بیس را ملزم می‌کند قبل از پرتاب، در محوطه خود بمانند. این اجرای سخت‌گیرانه‌تر، زمان و انرژی قابل توجهی را که تیم‌ها به این مسئله اختصاص می‌دهند، برجسته می‌کند.

تیم‌ها اکنون به شدت سرمایه‌گذاری می‌کنند و پرسنل متخصص را با فناوری پیشرفته ترکیب می‌کنند تا کوچکترین الگوها را، هم از حریفان و هم از پرتاب‌کنندگان خودشان، شناسایی کنند. دیوید فورست، مدیر کل اوکلند اتلتیکس، این احساس را اینگونه خلاصه می‌کند: «درباره کارهایی که مربیان بیس انجام می‌دهند، پارانویای زیادی وجود دارد. این یکی از مواردی است که واقعیت، درک است.» با این حال، نگرانی اصلی برای دفاتر مرکزی این است که پرتاب‌کنندگان خودشان نشانه‌ای ندهند. نشانه‌ها می‌توانند به اشکال بی‌شماری ظاهر شوند، فراتر از موقعیت ساده دستکش و حرکات انگشتان.

دن ویلسون، مدیر سیاتل مارینرز، یک مثال عجیب ارائه می‌دهد: «یک نفر را می‌توانستید از دهانش بفهمید، باز بود یا بسته. باز یک نوع پرتاب بود. بسته دیگری. گاهی اوقات کاملاً واضح است. همه می‌توانند آن را ببینند.» زک میناسیان، مدیر کل سان فرانسیسکو جاینتس، دیدگاهی درباره قانونی بودن چنین اقداماتی اضافه می‌کند: «این بخش بزرگی از بازی است. غیرقانونی نیست. اگر بتوانید نحوه گرفتن توپ را ببینید، بازی عادلانه است. مثل ۲۰ سال پیش پلیسی نمی‌شد. آن زمان، شاید یک پرتاب بالا و محکم دریافت می‌کردید تا پیامی ارسال کنید.»

نمونه‌های دیگری از «نشانه‌گذاری پرتاب» که توسط مقامات ذکر شده است شامل حرکات ظریفی مانند قرار گرفتن پای پرتاب‌کننده (وارن شافر از کلرادو راکیز) یا حتی سرعت جویدن آدامس (شان نیوکام، پرتاب‌کننده شیکاگو وایت ساکس) است. کریگ استامن، مدیر سن دیگو پادرس، به یاد می‌آورد که چگونه مجبور شد مکانیک پرتاب منحنی خود را تغییر دهد، زمانی که داجرز یک دونده در بیس دوم داشت، و او را مجبور کرد هر پرتاب را «میخ‌کوب» کند تا آن‌ها را گمراه کند. حتی در بیسبال کالج نیز، این عمل به طور باورنکردنی رایج بود، به ویژه در میان تیم‌های SEC غنی از منابع، همانطور که تونی ویتلو، مدیر جاینتس، توضیح می‌دهد. با این حال، تبدیل این نشانه‌های کشف شده به امتیازات واقعی همچنان یک چالش است. پری میناسیان، مدیر کل لس آنجلس آنجلز، می‌گوید: «من تیم‌هایی را دیده‌ام که نشانه‌ها را داشتند و هیچ امتیازی کسب نکردند. هنوز هم ضربه زدن دشوار است.» کریس یانگ، رئیس عملیات بیسبال تگزاس رنجرز، توضیح می‌دهد که تیم‌ها «یک فرآیند بازبینی مستقل از نتیجه دارند. اغلب آن‌ها فکر می‌کنند که نشانه‌ای داده‌اند و ما بررسی می‌کنیم و می‌بینیم که 'نه، شما آن را درست به وسط پرتاب می‌کردید.'»

تمرکز اصلی اکنون بر پیشگیری است. مایک هیزن، مدیر کل آریزونا دایموندبکس، خاطرنشان می‌کند: «ما زمان زیادی را صرف نشانه‌گذاری پرتاب دفاعی با پرتاب‌کنندگان خود می‌کنیم. این بخشی از تقریباً تمام مکالمات داخلی ما، در گفتگوهای یک به یک با پرتاب‌کنندگان ماست. ما پرسنلی داریم که همیشه در حال تماشای هستند.» شان نیوکام آن را «چیزی می‌بیند که شما آن را در روال خود می‌گنجانید. کاری که با دستکش خود می‌کنید. کاری که با بدن خود می‌کنید. گرفتن‌های پرتاب. این با هر روز توپ‌بازی شروع می‌شود تا در روز شروع نگران آن باشید.»

در اصل، «نشانه‌گذاری پرتاب» یک «پیگیری بی‌امان» است، همانطور که جِی. جِی. پیکولو آن را توصیف می‌کند. با حاشیه‌های باریک پیروزی در MLB، کوچکترین مزیت می‌تواند ترازو را به نفع خود برگرداند. همانطور که تیم‌ها برای فصل ۲۰۲۶ آماده می‌شوند، سرمایه‌گذاری در شناسایی و جلوگیری از «نشانه‌گذاری پرتاب» نه تنها یک مزیت، بلکه یک الزام استراتژیک برای پیشی گرفتن در بازی خواهد بود.

خبرگزاری اخباری