ستون کلاسیک شان کلی: گاهی اوقات، برای پیروزی باید "شیشه‌شکن" باشید

جهان - خبرگزاری اخباری

ستون کلاسیک شان کلی: گاهی اوقات، برای پیروزی باید "شیشه‌شکن" باشید

آخر هفته افتتاحیه کلاسیک‌های دوچرخه‌سواری، به ویژه اوملوپ هت نیوزبلاد (Omloop Het Nieuwsblad)، با ترکیبی از هیجان و نگرانی مورد انتظار بود. اعلام زودهنگام شرکت ماتیئو فان در پول (Mathieu van der Poel)، در حالی که نمایشی را تضمین می‌کرد، همچنین تهدید می‌کرد که روایت رقابتی را برای بسیاری تحت الشعاع قرار دهد. شان کلی (Sean Kelly)، به عنوان برنده نه دوره مسابقات مونومنت، دیدگاهی منحصر به فرد از این رویدادها ارائه می‌دهد و نه تنها عملکردها، بلکه تصمیمات تاکتیکی حیاتی – یا فقدان آنها – را که نتیجه را شکل دادند، تجزیه و تحلیل می‌کند. تحلیل کلی به جزئیات استراتژیک رقابت با چهره‌های مسلط و خطرات فزاینده ذاتی در دوچرخه‌سواری حرفه‌ای معاصر می‌پردازد.

پیروزی وان در پول، طبق استانداردهای او، تقریباً بی‌دقت بود. او مسیر چالش برانگیز و رقابت را به طرز شگفت‌آوری ساده جلوه داد. کلی استعداد استثنایی وان در پول را تصدیق می‌کند و بر توانایی‌های جسمی خارق‌العاده و مهارت‌های فنی عالی او تأکید می‌کند. توانایی او در خواندن مسابقه و اجرای مانورها با دقت، همانطور که در هنگام دوری آرام از تصادفی که در مقابلش در مولنبرگ رخ داد، نشان داده شد، نشان‌دهنده کلاس اوست. این ترکیب از قدرت بدنی و مهارت فنی، او را به نیرویی ترسناک، تقریباً دست‌نیافتنی، در پلوتون تبدیل می‌کند.

با این حال، هسته اصلی ستون کلی این سوال را مطرح می‌کند که آیا رقبای وان در پول می‌توانستند کار بیشتری برای به چالش کشیدن او انجام دهند. تعاملات پس از مسابقه بین وان در پول، فلورین ورمیرش (Florian Vermeersch) و تیم فان دایک (Tim van Dijke) روایت بصری از رویکردهای متفاوت آنها را ارائه داد. در حالی که ورمیرش و وان در پول لحظه‌ای از احترام متقابل را به اشتراک گذاشتند، فان دایک تا حدی منزوی به نظر می‌رسید. کلی پیشنهاد می‌کند که این تفاوت ناشی از استراتژی‌های مسابقه آنهاست.

رویکرد فان دایک، که به عنوان "شیشه‌شکن" (اصطلاحی برای صرفه‌جویی در انرژی و اجتناب از کار بیش از حد در جلو) توصیف شده است، یک حرکت حساب شده بود. با باقی ماندن در چرخ عقب و اجتناب از تعویض‌های طولانی رهبری، به ویژه هنگام نزدیک شدن به سربالایی حیاتی مور ون گراردسبرگن (Muur van Geraardsbergen)، فان دایک هدفش حفظ انرژی برای لحظات تعیین‌کننده بود. کلی استدلال می‌کند که این یک حرکت تاکتیکی هوشمندانه بود، به ویژه با توجه به هدف ماندن در کنار یک راننده قوی مانند وان در پول.

ورمیرش، برعکس، یک استراتژی سخاوتمندانه‌تر را اتخاذ کرد و به طور مداوم در جلو مشارکت داشت. کلی متعجب است که چرا ورمیرش در کنار وان در پول اینقدر سخت رکاب زد و پیشنهاد می‌کند که این ارزیابی نادرستی از اولویت‌های تاکتیکی بوده است. خرد غالب قبل از کلاسیک‌ها، که توسط رانندگانی مانند تیجس بنوت (Tiesj Benoot) نیز بیان شده بود، این بود که عدم همکاری هماهنگ با رانندگانی مانند وان در پول و پوگاسار کلید ایجاد فشار بود. با این حال، در روز مسابقه، به نظر می‌رسید که این استراتژی توسط برخی کنار گذاشته شده بود.

کلی سناریوی ایده‌آل را تشریح می‌کند: رانندگان باید انرژی خود را در ۲۵ کیلومتر پایانی، به ویژه قبل از سربالایی‌های کلیدی مانند مور، ذخیره کنند. او بر نقش مدیر ورزشی در ارائه راهنمایی‌های حیاتی تأکید می‌کند. یک مدیر ورزشی خوب به رانندگان توصیه می‌کند که تعویض‌های کوتاه انجام دهند، به وان در پول اجازه دهند بخش عمده کار را انجام دهد، و شاید به صورت استراتژیک برخی تعویض‌ها را نادیده بگیرند تا اطمینان حاصل شود که می‌توانند او را در سربالایی دنبال کنند. بودن در کنار وان در پول در انتها، بهترین شانس را برای تأثیرگذاری بر نتیجه مسابقه، به طور بالقوه از طریق بازی تاکتیکی یا پایان سرعتی، ارائه می‌دهد.

مقام دومی فان دایک به عنوان شاهدی بر رویکرد تاکتیکی موفق او ارائه شده است. توانایی او در بقا در مور، علی‌رغم اینکه گاهی اوقات تقلا می‌کرد، گواهی بر انرژی ذخیره شده او بود. کلی حدس می‌زند که اگر او زودتر بیشتر مشارکت می‌کرد، شاید قدرت کافی برای رقابت با وان در پول و ورمیرش در سربالایی را نداشت و به طور بالقوه او را از جایگاه سکو محروم می‌کرد.

کلی در مورد استراتژی تیم ورمیرش گمانه‌زنی می‌کند و فرآیند تصمیم‌گیری را زیر سوال می‌برد. او ایده اینکه امتیازات UCI محرک اصلی در این مرحله اولیه فصل هستند را رد می‌کند و به گمانه‌زنی‌هایی در مورد وضعیت قراردادی ورمیرش که ممکن است بر تمایل او به ریسک تأثیر بگذارد، اشاره می‌کند. کلی استدلال می‌کند که یک رویکرد تهاجمی‌تر و تاکتیکی‌تر در پایان، هم از نظر نتایج مسابقه و هم از نظر ارزش بازار، می‌توانست پاداش بزرگ‌تری به همراه داشته باشد. او ادعا می‌کند که ورود به مرحله نهایی با وان در پول و اعمال فشار بر او، نتیجه‌ای بسیار به یاد ماندنی‌تر و بالقوه سودآورتر از صرفاً سوم شدن بود.

این تحلیل به مسابقه زنان نیز گسترش می‌یابد، جایی که سؤالات تاکتیکی مشابهی در مورد تلاش‌های کاسیا نیویادوما-فینی (Kasia Niewiadoma-Phinney) در برابر دمی ولرین (Demi Vollering) مطرح شد. کلی خاطرنشان می‌کند که نیویادوما سخت کار کرد و بار کاری را پس از سربالایی‌های کلیدی تقریباً به طور مساوی تقسیم کرد، اما با این وجود در شکست دادن ولرین در سرعت مشکل داشت. در حالی که نیویادوما گزینه‌های محدودی داشت، کلی معتقد است که او می‌توانست سواری تاکتیکی‌تری را به کار گیرد، به ویژه در کیلومترهای پایانی، شاید با ماندن در چرخ ولرین به جای حفظ مداوم سرعت.

کلی با تأمل در دوران خود، اذعان می‌کند که احتمالاً سوگیری به سمت مسابقه‌ای تاکتیکی‌تر، شاید کمتر آشکارا تهاجمی، دارد. با این حال، او اصرار دارد که در شرایط خاص، این قمارهای تاکتیکی تنها راه عملی برای پیروزی هستند. سوال باقی می‌ماند: چرا از این فرصت استفاده نکنیم؟

شیوع سقوط در طول آخر هفته افتتاحیه یک نگرانی جدی است. کلی مشاهده می‌کند که شدت و فراوانی سقوط در این مرحله اولیه فصل بیشتر از سال‌های گذشته است که نشان‌دهنده ماهیت تهاجمی فعلی این ورزش است. حادثه در مولنبرگ، جایی که یک راننده به دلیل سرعت زیاد در پیچ سقوط کرد، خطرات ذاتی را برجسته می‌کند. چنین سقوط‌هایی نه تنها مسابقات رانندگان را پایان می‌دهند، بلکه می‌توانند اثرات بلندمدتی نیز داشته باشند، به ویژه برای کسانی که ماه‌ها در آمادگی سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

سرعت‌های بالا و مبارزه بی‌امان برای هر سانتی‌متر از جاده به افزایش خطر کمک می‌کنند. کلی تأکید می‌کند که UCI باید اقدامات قاطعی انجام دهد. در حالی که برخی اقدامات، مانند مقررات تجهیزات و محدودیت‌های احتمالی دنده، در حال بررسی هستند، این موضوع نیاز به توجه فوری و جامع دارد. روند فعلی نشان می‌دهد که فصل کلاسیک‌های بهاری ممکن است به جای مسابقات هیجان‌انگیز، به مجموعه‌ای از حوادث خطرناک تبدیل شود.

شان کلی، که اغلب به عنوان "شاه کلی" مورد ستایش قرار می‌گیرد، یک افسانه دوچرخه‌سواری ایرلندی است. دوران درخشان او در دهه ۱۹۸۰، در کنار استفن روش (Stephen Roche)، او را به موفقیت‌های چشمگیری رساند، از جمله چهار پیروزی در رده‌بندی امتیازی تور دو فرانس، پیروزی کلی در ووئلتا اسپانیا ۱۹۸۸، رکورد هفت پیروزی متوالی در پاریس-نیس، و پیروزی‌های دوگانه در پاریس-روبه، میلان-سن رمو، و لیژ-باستونی-لیژ.

خبرگزاری اخباری