پایان غم‌انگیز در غار ناتی پوتی: مرگ هولناک جان ادوارد جونز

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

پایان غم‌انگیز در غار ناتی پوتی: مرگ هولناک جان ادوارد جونز

در ساعات آرام پیش از روز شکرگزاری سال ۲۰۰۹، یک ماجراجویی غارنوردی در غار بدنام ناتی پوتی در یوتا به طرز غم‌انگیزی به یک آزمایش طاقت‌فرسا تبدیل شد که با مرگ جان ادوارد جونز در شرایطی که «بدترین مرگ قابل تصور» توصیف شده است، به اوج خود رسید. جونز که به صورت وارونه در یک گذرگاه غیرممکن باریک گیر افتاده بود، ۲۷ ساعت مبارزه کرد که یادآوری تلخ و دردناک خطرات ذاتی نهفته در قلمروهای زیرزمینی زمین شد.

جان ادوارد جونز، ۲۶ ساله، دانشجوی پزشکی و پدر یک فرزند، یک غارنورد باتجربه با اشتیاق به کاوش سیستم‌های زیرزمینی بود. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۹، جونز به همراه دوستان و اعضای خانواده‌اش برای یک سفر اکتشافی به غار ناتی پوتی رفتند، مقصدی محبوب اما چالش‌برانگیز که به خاطر گذرگاه‌های تنگ، پیچ‌های تند و فضاهای محصورش شهرت داشت. هدف او یافتن «کانال زایمان» بود، یک چاه عمودی بدنام و باریک. با این حال، در یک اشتباه محاسباتی ویرانگر، جونز ناخواسته به بخشی ناشناخته به نام «فشار اد» منحرف شد که به سرعت به یک بن‌بست خطرناک تبدیل گشت.

جونز با سر به داخل گذرگاه تنگ مانور داد و سعی کرد با استفاده از باسن، شکم و نوک انگشتانش به جلو حرکت کند. در عرض چند لحظه، خود را به طور غیرقابل برگشتی گیر افتاده یافت، بدون هیچ فضایی برای چرخش یا عقب‌نشینی. تنها گزینه او این بود که ادامه دهد و سعی کند هوا را از ریه‌هایش خارج کند تا از «نقطه باریک L شکل» با عرض تنها ۱۰ اینچ و ارتفاع ۱۸ اینچ عبور کند. برادرش، جاش، اولین کسی بود که وضعیت اسفناک او را کشف کرد و دیوانه‌وار سعی کرد او را از پاهای پایینی‌اش بیرون بکشد، اما بی‌فایده بود.

وضعیت به طرز چشمگیری تشدید شد، زمانی که جان بیشتر به داخل گذرگاه سُر خورد و با دستانش زیر سینه‌اش گیر افتاد. جاش، در مواجهه با انتخابی غیرممکن، چاره‌ای جز رها کردن برادرش و یافتن راهی برای خروج از سیستم غار و به صدا درآوردن هشدار نداشت. براندون کوالیس، غارنورد و یوتیوبر مشهور، از جمله کسانی بود که برای کمک به عملیات نجات ناامیدکننده فراخوانده شد و آخرین کسی بود که جان را زنده دید. کوالیس بعدها جزئیات هولناک تلاش‌های دیوانه‌وار نجات را بازگو کرد و فاش کرد که جان «شروع به صحبت در مورد دیدن فرشتگان و شیاطین در اطراف خود کرده بود»، نشانه‌ای ترسناک از فشار فیزیکی و روانی شدیدی که او متحمل می‌شد.

روایت دست اول کوالیس تصویری تیره و تار از لحظات پایانی جان ارائه داد. او توصیف کرد که جان را در وضعیت بسیار فشرده‌ای یافته و «صدای نفس‌های عمیق و غرغره‌کننده، گویی ریه‌هایش پر از مایع شده بود» را شنیده است. تلاش‌های ناامیدانه جان برای حرکت دادن پاهایش، که کوالیس آن‌ها را «لگد زدن‌های نسبتاً دیوانه‌وار» توصیف کرد، گواهی بر مبارزه او برای بقا بود قبل از اینکه ظاهراً به بی‌هوشی فرو رود. شرایط سخت درون غار، جایی که دمای بدن جان به حدی کاهش یافته بود که با دمای سنگ‌های اطراف مطابقت داشت، چالش عظیمی برای نجات‌گران ایجاد کرد. حتی گزینه نظری تغییر موقعیت جان به صورت افقی نیز به دلیل باریکی شدید و ماهیت خطرناک گذرگاه تقریباً غیرممکن تلقی می‌شد.

طی یک دوره طاقت‌فرسای ۲۷ ساعته، تیمی متشکل از بیش از ۱۰۰ نجات‌گر بی‌وقفه برای آزاد کردن جان تلاش کردند، اما پیچیدگی بی‌رحمانه زمین زیرزمینی غیرقابل عبور بود. خانواده جونز، از جمله مادر، پدر و همسرش، توانستند در ساعات پایانی زندگی او از طریق رادیو با او ارتباط برقرار کنند و عشق و دعاهای خود را منتقل نمایند. در نهایت، جان ادوارد جونز بر اثر ایست قلبی و نارسایی تنفسی، ناشی از فشار مداوم بر بدنش، جان باخت. تصمیم او برای ورود به غار ناتی پوتی، اگرچه محبوب بود، اما پیش از آن به دلیل حوادث قبلی چندین بار بسته شده بود، هرچند که تحت شرایط سخت دوباره بازگشایی شده بود.

در پی این فاجعه عمیق، مقامات تصمیم تأثیرگذاری گرفتند تا غار ناتی پوتی را به یک یادبود و آرامگاه دائمی برای جان تبدیل کنند. غار برای همیشه مهر و موم شد و ورودی آن با سیمان بسته شد، هم به عنوان ادای احترام به جونز و هم به عنوان هشداری جدی در مورد خطرات ذاتی غارنوردی. داستان جان ادوارد جونز همچنان به عنوان یک مطالعه موردی هولناک در ایمنی غارنوردی طنین‌انداز می‌شود، یادآوری تکان‌دهنده‌ای که حتی باتجربه‌ترین کاوشگران نیز ممکن است در اعماق دنیای زیرزمینی با پایانی پیش‌بینی نشده و نهایی روبرو شوند.

خبرگزاری اخباری