Antarktika Buzlarının Eriimesi Ana Karbon Yutağını Zayıflatabilir

Antarktika - Ekhbary Haber Ajansı

Antarktika Buzlarının Erimesi Okyanusun Karbon Tutma Kapasitesini Tehdit Ediyor

Bilimsel keşifler, iklim değişikliğinin Dünya'nın en hassas ekosistemleri üzerindeki karmaşık ve bazen de sezgilere aykırı etkilerini giderek daha fazla ortaya koymaktadır. Küresel iklim sisteminin kritik bir bileşeni olan Güney Okyanusu'na odaklanan yakın tarihli bir çalışma, Antarktika buzullarının erimesinin karbon emilimi üzerindeki beklenen faydalarının önemli ölçüde abartılmış olabileceğini ortaya koymuştur. Yıllardır bilim insanları, Antarktika'nın eriyen buzullarından ve buz tabakalarından salınan büyük miktarlarda demirin, atmosferik karbondioksitin azaltılmasında hayati bir rol oynayan mikroskobik deniz algleri olan fitoplanktonların büyümesini teşvik edeceği teorisini öne sürmüşlerdir. Bununla birlikte, yeni araştırmalar bu yaygın kabul gören varsayımın hatalı olabileceğini ve okyanusun iklimi nasıl düzenlediğine dair anlayışımızı potansiyel olarak değiştirdiğini göstermektedir.

Bu yeni bulgunun özü, salınan demirin kimyasal formunda yatmaktadır. Araştırmacılar, Batı Antarktika'daki eriyen buzullardan kaynaklanan demirin sıklıkla deniz organizmaları, özellikle de fitoplanktonlar tarafından kolayca biyoyararlanabilir olmayan bir durumda bulunduğunu keşfettiler. Bu, okyanusa önemli miktarda demir girse bile, alglerin kolayca metabolize edebileceği bir formda olmadığı anlamına gelir. Sonuç olarak, alg patlamalarında beklenen artış ve ardından gelen karbon sekestrasyonu, tahmin edildiği gibi gerçekleşmemektedir.

Güney Okyanusu, benzersiz oşinografik koşulları nedeniyle küresel karbon döngüsünde özellikle önemlidir. Genellikle "demirle sınırlı" bir bölge olarak tanımlanır, bu da fitoplankton büyümesinin sıklıkla demir mevcudiyeti ile kısıtlandığı anlamına gelir. Kara kaynaklarından, örneğin toz ve eriyen buzullardan gelen demir girdisi, bu sulardaki birincil üretkenliği düzenleyen kilit faktör olarak kabul edilir. Baskın bilimsel görüş, küresel sıcaklıklar arttıkça ve Antarktika buzulları hızla eridikçe, artan demir tedarikinin okyanusun CO2 emme kapasitesini artıracağı ve iklim değişikliğine karşı doğal bir tampon görevi göreceği yönündeydi.

Ancak, su ve tortu numunelerinin gelişmiş analizi ile ileri modelleme tekniklerini içeren en son çalışma, Batı Antarktika buzullarından salınan demirin sıklıkla ince parçacıklara bağlı olduğunu veya çözünmez hale getiren veya fitoplanktonun erişimini zorlaştıran oksitlenmiş formlarda bulunduğunu göstermektedir. Bu, demiri etkili bir şekilde "kilitleyerek" atmosferden derin okyanusa karbonu aktaran biyolojik pompayı beslemesini engeller. Bunun anlamı, artan erimenin otomatik olarak artan karbon çekişine dönüşmediğidir.

Araştırma ekibinin baş oşinograflarından Dr. Elif Yılmaz, bulguların önemini şöyle açıkladı: "Artan demir arzına daha güçlü bir biyolojik tepki görmeyi bekliyorduk. Bunun yerine, özellikle bu eriyen buz kaynağından gelen demirin spesifik formunun kritik olduğunu bulduk. Ya hızlı bir şekilde çökeliyor ya da kullanılamaz hale geliyor gibi görünüyor, bu da onu fitoplankton büyümesi için bir katalizör olarak etkinliğini ciddi şekilde sınırlıyor."

Bu keşfin, iklim modellemesi ve gelecekteki iklim senaryoları hakkındaki projeksiyonlarımız için derin etkileri vardır. Küresel ısınma nedeniyle hem Antarktika hem de Grönland'daki buz tabakaları eşi görülmemiş oranlarda erirken, bu bölgelerdeki karbon alışverişinin kesin mekanizmalarını anlamak her zamankinden daha kritik hale gelmiştir. Buz erimesi süreci, daha önce düşünüldüğü gibi karbon alımını artırmıyorsa ve okyanus kimyasını veya dolaşımını değiştirerek potansiyel olarak engel bile oluyorsa, okyanusun atmosferik CO2 seviyelerindeki artışı hafifletme kapasitesi mevcut modellerin öngördüğünden daha zayıf olabilir.

Ayrıca, Antarktika'dan, özellikle Batı Antarktika'dan büyük ölçekli buz kaybının okyanus dolaşım modellerini etkilediği bilinmektedir. Bu değişiklikler, besin dağılımını, okyanus sıcaklıklarını ve okyanusun uzun vadede karbon tutma yeteneğini etkileyebilir. Buz kaybının sadece deniz seviyesinin yükselmesine katkıda bulunmakla kalmayıp, aynı zamanda okyanusun Dünya'nın iklim sistemindeki hayati düzenleyici rolünü aktif olarak zayıflatabileceği yönünde artan bir endişe bulunmaktadır.

Bilim insanları, bu karmaşık etkileşimleri tam olarak anlamak için sürekli ve genişletilmiş araştırmalara duyulan ihtiyacı vurgulamaktadır. Gelecekteki çalışmalar, farklı demir formlarının karakterize edilmesi, okyanustaki taşıma yolları ve değişen okyanus koşulları altındaki biyoyararlanabilirliklerine odaklanmalıdır. Küresel iklim için daha doğru tahminler sunmak üzere, bu nüanslı bulguları içerecek şekilde iklim modellerinin güncellenmesi gerekecektir.

Ortaya çıkan tablo, karbon tutma için doğal bir mekanizma olarak buz erimesine güvenmenin hatalı bir strateji olabileceğini öne sürmektedir. Bunun yerine, eriyen buzların kutup ekosistemleri üzerindeki artan baskısı, Güney Okyanusu'nun bir karbon yutağı olarak işlevini baltalayarak, iklim değişikliğini yavaşlatmak yerine hızlandırabilir. Bu, sera gazı emisyonlarını azaltmaya yönelik küresel çabaların aciliyetini vurgulamakta ve yalnızca doğal süreçlerin iklim kriziyle mücadelede yeterli olmayabileceğini göstermektedir.

Ekhbary Haber Ajansı