افشای وحشت‌های پنهان: نظرسنجی زندان اوکلاهاما شکست سیستمی برای بازماندگان آزار خانگی را برملا می‌کند

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

افشای وحشت‌های پنهان: نظرسنجی زندان اوکلاهاما شکست سیستمی برای بازماندگان آزار خانگی را برملا می‌کند

در یک اقدام شجاعانه که لایه‌هایی از رنج‌های ناشنیده را در سیستم عدالت کیفری آمریکا آشکار کرد، یک نظرسنجی مخفیانه که در بزرگترین زندان زنان اوکلاهاما، مرکز اصلاح و تربیت میبل باسیت، انجام شد، روایت‌های دلخراش بازماندگان آزار خانگی را که خود را پشت میله‌های زندان یافتند، به نور کشید. این تلاش پیشگامانه، که توسط زندانی به نام آوریل ویلکنز رهبری شد، نه تنها مقیاس مشکل را روشن کرد، بلکه به کاتالیزور محوری برای اصلاحات قانونی تاریخی در اوکلاهاما نیز تبدیل شد.

آوریل ویلکنز، که بیش از یک ربع قرن به دلیل قتل نامزد سابق خود در سال ۱۹۹۸ زندانی شده است، زندگی‌ای را با بی‌عدالتی طولانی‌مدت سپری کرده است. طبق شهادت دادگاه، پس از تحمل ضرب و شتم مکرر، تجاوز جنسی و تعقیب توسط نامزدش، درخواست‌های مکرر او برای کمک از سوی مجریان قانون با بی‌تفاوتی مواجه شد. محکومیت او به قتل درجه یک منجر به حبس ابد شد که نمادی از سیستمی است که نتوانست شرایط پیچیده او را درک کند.

بیش از دو دهه بعد، پرونده ویلکنز دوباره مورد توجه قرار گرفت و او را به شخصیتی محوری در تلاش‌های قانونی برای اجازه دادن به بازماندگان خشونت خانگی برای درخواست کاهش مجازات تبدیل کرد، در صورتی که جرایمشان ناشی از آزاری باشد که متحمل شده‌اند. وکلای تولسا، کولین مک‌کارتی و لسلی بریگز، نرخ بالای زندانی شدن در اوکلاهاما و هزینه‌های انسانی و مالی فزاینده نگهداری بسیاری از افراد پشت میله‌های زندان را به عنوان فرصتی غنیمت شمردند. اوکلاهاما، به طور منحصر به فرد و متأسفانه به عنوان ایالتی با نرخ‌های بالای زندانی شدن زنان و خشونت خانگی متمایز است، زمینه‌ای حاصلخیز برای چنین اصلاحاتی بود.

در سال ۲۰۲۲، مک‌کارتی و بریگز در زندان با ویلکنز ملاقات کردند و طرح خود را برای تصویب قانونی که می‌تواند مجازات‌های سنگین بازماندگان آزار خانگی را کاهش دهد، تشریح کردند. پس از دو سال وکالت دقیق، قانون بازماندگان اوکلاهاما در سال ۲۰۲۴ به قانون تبدیل شد. این قانون مجازات‌ها را به طور خودکار کاهش نمی‌دهد، بلکه مکانیزمی را برای بازماندگان ایجاد می‌کند تا درخواست کمک کنند و از آنها می‌خواهد که ثابت کنند آزار خانگی یک «عامل مهم و موثر» در جرم آنها بوده است، در حالی که تصمیم نهایی بر عهده قاضی است.

برای ناظران عدالت کیفری، ظهور چنین اصلاحات جاه‌طلبانه در مجازات از یک ایالت عمیقاً محافظه‌کار مانند اوکلاهاما شگفت‌انگیز بود. اوکلاهاما، که به دلیل موضع سختگیرانه خود در قبال مجازات شناخته شده است و از زمان از سرگیری مجازات اعدام در سال ۱۹۷۶، ۱۳۰ نفر را اعدام کرده است، بالاترین نرخ اعدام به ازای هر نفر در کشور را دارد. این زمینه، تصویب قانون بازماندگان را گواهی بر تغییر احتمالی در تفکر می‌سازد که با نیاز فوری به رسیدگی به مسائل حبس گسترده و حمایت از قربانیان تحریک شده است.

یک سوال حیاتی برای مک‌کارتی و بریگز این بود که مشخص کنند چند زن به دلیل جرایمی که به طور ناگسستنی با آزار و اذیت خودشان مرتبط بود، زندانی شده‌اند. پس از ملاقات با وکلا، ویلکنز راه‌حلی هوشمندانه ابداع کرد: او یک پرسشنامه محرمانه برای توزیع بین سایر زندانیان تهیه کرد و در مورد آزاری که متحمل شده بودند، سوال پرسید. او می‌خواست بداند چند زن در میبل باسیت پرونده‌هایی مشابه پرونده او داشتند.

در یک آخر هفته پاییزی، ویلکنز به طور مخفیانه پرسشنامه را توزیع کرد و با زندانیان در حیاط تفریح، کتابخانه و سالن غذاخوری صحبت کرد. اگرچه انجام یک نظرسنجی غیرمجاز خطر اقدام انضباطی را به همراه داشت، اما ویلکنز که سابقه تقریباً بی‌نقصی داشت، آن را یک خطر ضروری دانست. سال‌ها بود که او به زنانی گوش می‌داد که از خشونتی که متحمل شده بودند، صحبت می‌کردند – داستان‌هایی که به ندرت، اگر اصلاً، در دادگاه‌ها مطرح شده بودند. او تقاطع عمیق بین آزار و اذیت آنها و جرایمی که متعاقباً مرتکب شده بودند، از عدم توانایی در محافظت از فرزندان خود تا ارتکاب جرم در کنار آزارگران خود تحت اجبار، را تشخیص داد.

ویلکنز، یک رهبر محترم و محبوب در میان زندانیان ابد میبل باسیت، اعتماد را جلب کرده بود. هیچ انگیزه‌ای مستقیم برای زنان برای پر کردن نظرسنجی وجود نداشت، زیرا هنوز قانونی برای کمک خاص به بازماندگان وجود نداشت، فقط شخصیت متقاعدکننده او و یک درخواست ساده و صمیمانه: «اگر خشونت خانگی را تجربه کرده‌اید و این با دلیل حضور شما در اینجا مرتبط است، آیا این را پر می‌کنید؟»

صد و پنجاه و شش زن پاسخ دادند و مجموعه‌ای خیره‌کننده از روایت‌ها را آشکار کردند. کولین مک‌کارتی، که بعدها وکیل ویلکنز شد، توضیح داد که نظرسنجی‌ها را در یک نشست خوانده است، آنقدر عمیقاً تحت تأثیر و آشفته از داستان‌های زنان قرار گرفته بود که مجبور شد پس از اتمام کار دراز بکشد. این گزیده‌های کوتاه از پاسخ‌ها بیش از مستندسازی رنج فردی انجام می‌دهند؛ آنها به طرز قدرتمندی «نقاط کور سیستمی» را افشا می‌کنند که به بسیاری از تاریخ‌های این زنان اجازه داد در گزارش‌های پلیس، دادگاه‌ها و تصمیمات مربوط به مجازات ناشنیده بمانند.

ترس و وحشت به عنوان مضامین غالب ظاهر شدند. شهادت‌ها شامل روایت‌هایی از تشدید آزار از عاطفی به کلامی، فیزیکی و جنسی، تهدید به قتل، شکستگی استخوان‌ها، تهدید به کشتن کودکان و آسیب‌های فیزیکی دائمی بود. بخش کوچکی از پاسخ‌دهندگان به قتل آزارگران خود اعتراف کردند و لحظات «از هم پاشیدگی» و ناامیدی را توصیف کردند. بسیاری سیستمی را توصیف کردند که آنها را ناامید کرده بود، با داستان‌هایی از وکلایی که در طول محاکمات دستگیر شدند یا احساس می‌کردند که «هرگز فرصتی به دست نیاوردند». این شهادت‌های جمعی نه تنها رنج فردی را برجسته می‌کنند، بلکه یک استدلال قانع‌کننده برای نیاز به اصلاحات جامع در یک سیستم عدالت کیفری ارائه می‌دهند که اغلب قادر به تشخیص تأثیر تروما و آزار بر افرادی که متهم به جنایت هستند، نمی‌باشد.

خبرگزاری اخباری