Democraten dringen eindelijk aan op een stemming over Iraanse oorlogsmachten te midden van interne verdeeldheid

Verenigde Staten - Ekhbary Nieuwsagentschap

Democraten dringen eindelijk aan op een stemming over Iraanse oorlogsmachten te midden van interne verdeeldheid

Na weken van toenemende druk en beschuldigingen van het vertragen van cruciale wetgeving, hebben de leiders van de Democratische Partij in het Huis van Afgevaardigden formeel een tweeledige oorlogsmachtenresolutie goedgekeurd die is ontworpen om de autoriteit van president Donald Trump om militaire actie tegen Iran te initiëren, te beteugelen. Deze beslissende verschuiving, donderdag aangekondigd, komt terwijl voorstanders van het congres toezicht groeiende bezorgdheid uitten dat de regering eenzijdig de spanningen in het Midden-Oosten zou kunnen escaleren zonder een formele verklaring of expliciete goedkeuring van de wetgevende macht.

In een gezamenlijke verklaring bevestigden House Minority Leader Hakeem Jeffries en andere prominente Democraten hun toewijding om een vloerstemming over de resolutie af te dwingen zodra het Congres volgende week weer bijeenkomt. De timing van deze zet is echter een kritiek punt van discussie geworden. Critici beweren dat de vertraging een gevaarlijk venster openlaat, waarin president Trump of zelfs een bondgenoot zoals Israël een aanval op Iran zou kunnen lanceren voordat wetgevers de gelegenheid krijgen om hun stem uit te brengen. Politieke waarnemers verwachten algemeen dat, ongeacht de timing, de resolutie over oorlogsmachten een zware strijd zal leveren om aangenomen te worden, voornamelijk vanwege de stevige Republikeinse oppositie en een opmerkelijke breuk binnen de Democratische Partij zelf.

De interne verdeeldheid onder de Democraten is steeds duidelijker geworden. Twee uitgesproken pro-Israëlische hardliners, vertegenwoordigers Josh Gottheimer (D-N.J.) en Jared Moskowitz (D-Fla.), hebben beiden publiekelijk hun verzet tegen het wetsvoorstel kenbaar gemaakt. Beide wetgevers pleiten ervoor om president Trump een brede 'vrije hand' te geven in het buitenlands beleid, waarbij Moskowitz de resolutie controversieel de "Ayatollah Protection Act" noemde. Deze positie is niet onbetwist gebleven; Moskowitz' primaire tegenstander, Oliver Larkin, een lid van de Democratic Socialists of America, bekritiseerde zijn opmerkingen scherp, daarbij verwijzend naar een waargenomen "onoprechtheid" met betrekking tot de dreigende oorlog. Larkin benadrukte: "Hij is uiteindelijk bereid om de congresbevoegdheid voor oorlogsmachten af te staan, wat grondwettelijk vereist is. Hij is bereid om deze mislukte, decennia-lange praktijk van het afstaan van congresbevoegdheden aan de president, aan de uitvoerende macht, met catastrofale gevolgen voort te zetten." De campagne van Moskowitz reageerde niet op verzoeken om commentaar over de kwestie.

Hoewel de Democratische leiding over het algemeen een voorzichtige toon heeft aangenomen met betrekking tot een potentieel conflict met Iran, kwam hun volledige steun voor de tweeledige oorlogsmachtenresolutie, bepleit door de vertegenwoordigers Ro Khanna (D-Calif.) en Thomas Massie (R-Ky.), pas recentelijk tot stand. Deze waargenomen aarzeling heeft kritiek uitgelokt van figuren als Erik Sperling, uitvoerend directeur van de non-profitorganisatie Just Foreign Policy, die betoogde dat de Democratische leiders veel assertiever hadden kunnen zijn in het nastreven van een stemming over een mogelijke Amerikaanse aanval die president Trump al wekenlang publiekelijk had geopperd. Sperling benadrukte de urgentie: "Wat echt telt, is de stemming en die voor de oorlog te hebben. Als ze bereid zijn om achter Khanna-Massie te staan en ervoor te lobbyen, dan is dat wat de Democratische basis en het Amerikaanse volk van hen hopen te krijgen, dus dat zou zeer positief zijn."

De exacte planning voor de vloerstemming van het Huis over de Khanna-Massie-resolutie blijft onduidelijk, aangezien de leden tot maandag in hun districten zijn. Tegelijkertijd kondigde senator Tim Kaine (D-Va.) in de Senaat aan dat hij "zeer binnenkort" een vloerstemming over zijn eigen oorlogsmachtenresolutie zal afdwingen, wat duidt op een parallelle inspanning in de hogere kamer om de autoriteit van het Congres te bevestigen.

De afwijkende stemmen van Gottheimer en Moskowitz onderstrepen het complexe politieke landschap. Gottheimer, een vroege tegenstander van de oorlogsmachtenresolutie, verklaarde in een gezamenlijke verklaring van 20 februari met vertegenwoordiger Mike Lawler (R-N.Y.) dat Iran een "directe bedreiging" vormde. De wetgevers voerden aan: "We respecteren en verdedigen de constitutionele rol van het Congres in oorlogszaken. Toezicht en debat zijn absoluut vitaal. Deze resolutie zou echter de flexibiliteit beperken die nodig is om te reageren op reële en zich ontwikkelende bedreigingen en risico's, wat zwakte zou signaleren op een gevaarlijk moment." Moskowitz was nog directer in zijn opmerkingen tegen Jewish Insider, waarin hij verklaarde: "Ik ben niet bereid om de opperste leider preventief te vertellen dat hij niets te vrezen heeft, geen reden heeft om te onderhandelen omdat hij volkomen veilig is, en dat het Iraanse volk niet op ons kan rekenen. Ze zouden het gewoon de Ayatollah Protection Act moeten noemen, want dat is wat het doet."

Historisch gezien is een reeks oorlogsmachtenresoluties die zowel in het Huis als in de Senaat zijn ingediend, gericht op het blokkeren van mogelijke aanvallen op Iran en Venezuela, er niet in geslaagd om aangenomen te worden sinds president Trump aan zijn tweede termijn begon. Zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat een dergelijke maatregel beide kamers zou passeren, heeft president Trump de autoriteit om er een veto over uit te spreken. Bovendien heeft hij controversieel betoogd dat de War Powers Resolution van 1973 zelf, die het proces voor het Congres vaststelt om zijn autoriteit te doen gelden, ongrondwettelijk is – een juridisch standpunt dat tal van geleerden met klem als ongegrond hebben afgewezen.

Ondanks deze formidabele obstakels beweren voorstanders dat het van aanzienlijke waarde is om congresleden vast te leggen over een beslissing die zo ingrijpend is als oorlog. Het zorgt voor transparantie, waardoor kiezers bij aankomende verkiezingen duidelijk kunnen begrijpen waar hun vertegenwoordigers staan in cruciale buitenlandse beleidskwesties. Larkin, de primaire uitdager van Moskowitz, koppelde de kwestie aan bredere verkiezingszorgen, suggererend dat de Democratische verliezen in Florida voortkomen uit de teleurstelling van kiezers over de houding van de partij ten opzichte van Israël en Gaza. Hij waarschuwde: "De grotere trend hier, als we doorgaan met het nomineren van deze neoconservatieve establishment-democraten, is dat de Democratische Partij terrein zal verliezen." Het voortdurende debat benadrukt de aanhoudende spanning tussen uitvoerende macht en wetgevend toezicht in zaken van oorlog en vrede, vooral in een tijdperk van verhoogde geopolitieke instabiliteit.

Ekhbary Nieuwsagentschap